Η Α. Καλογερή και άλλοι 15 Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εναντιώνονται στην ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων

Την αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στις διαδικασίες παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων υπογραμμίζουν 16 βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή.

Οι βουλευτές σημειώνουν ότι η διαδικασία παραχώρησης για 40 χρόνια (με δυνατότητες επέκτασης της σύμβασης για άλλα 10 έτη) των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας από το ΤΑΙΠΕΔ, που αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του Νοεμβρίου.

Καταγγέλλουν ότι «η ιδιωτικοποίηση των αερολιμένων που προωθεί η συγκυβέρνηση δεν συνιστά τίποτα άλλο παρά παραχώρηση σε ιδιώτες της περιουσίας που έχει δημιουργηθεί με τα χρήματα του λαού, χωρίς κανένα όφελος για το ελληνικό Δημόσιο». Επίσης ότι «τα έσοδα που εξαγγέλλει το ΤΑΙΠΕΔ από την ιδιωτικοποίηση είναι κατά πολύ λιγότερα από τα καθαρά έσοδα των κρατικών αεροδρομίων, ενώ από την εκμετάλλευση των αεροδρομίων από τα ιδιωτικά μονοπώλια θα προκύψει απώλεια των εσόδων που συνεισέφεραν στον κρατικό προϋπολογισμό (π.χ. υπερπτήσεις) και θα αυξηθούν τα τέλη και τα ναύλα, όπως έχει αποδείξει η διεθνής εμπειρία».

Οι βουλευτές επικαλούνται και δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία στους όρους παραχώρησης περιλαμβάνεται και ένα «περιφερειακό σπατόσημο», το οποίο στην ουσία θα χρηματοδοτεί τη συντήρηση, τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των αεροδρομίων, χωρίς καμία επιβάρυνση του ιδιώτη «επενδυτή». Ταυτόχρονα, οι ερωτώντες επισημαίνουν τον κίνδυνο αν γειτονικά αεροδρόμια παραχωρηθούν εν είδει πακέτου, κάποια από αυτά να έχουν εποχιακή χρήση, να υποβαθμιστούν ή να κλείσουν.

Οι 16 βουλευτές καταλήγουν ρωτώντας:

1. Ποια αναγκαιότητα εξυπηρετεί η αποκρατικοποίηση των αεροδρομίων;
2. Ισχύουν τα δημοσιεύματα για επιβολή περιφερειακού «σπατόσημου»;
3. Ποια οφέλη προβλέπει η κυβέρνηση ότι θα προκύψουν α) για τους επιβάτες;, β) για τις τοπικές οικονομίες;, γ) για τον κρατικό προϋπολογισμό;
4. Με ποιο τρόπο σκοπεύει η κυβέρνηση να καλύψει το κόστος λειτουργίας των περιφερειακών αεροδρομίων που δεν θα ιδιωτικοποιηθούν; Επίσης, με ποιο τρόπο σκοπεύει να καλύψει την επιδότηση των «άγονων» δρομολογίων, τα οποία δεν θα επιδοτούνται απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό;
5. Τι εγγυήσεις προβλέπονται στη σύμβαση παραχώρησης ώστε:

• Να μην κλείσει κανένα περιφερειακό αεροδρόμιο;
• Να μην ελαστικοποιηθούν οι εργασιακές σχέσεις όσων απασχολούνται σε αυτά;
• Η συντήρηση, ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη των αεροδρομίων να βαρύνουν αποκλειστικά των ιδιώτη;
• Να πληρούνται όλοι οι κανόνες ασφαλείας ανεξαρτήτως κόστους;
• Να διασφαλίζεται η τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στο ακέραιο;
• Να υπάρξει δικλείδα ασφαλείας η οποία δεν θα επιτρέπει στον ιδιώτη να ξεπερνά τον μέσο όρο των χρεώσεων των ανταγωνιστικών αεροδρομίων, που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή;

Σημειώνεται ότι οι ερωτώντες βουλευτές είναι οι Γιάννης Ζερδελής, Δημήτρης Γάκης, Νίκος Συρμαλένιος, Γιάννης Αμανατίδης, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, Τάσος Κουράκης, Σταύρος Κοντονής, Στέφανος Σαμοΐλης, Μαρία Τριανταφύλλου, Γιώργος Βαρεμένος, Δέσποινα Χαραλαμπίδου, Αγνή Καλογερή, Ιωάννα Γαϊτάνη, Μαρία Κανελλοπούλου και Λίτσα Αμμανατίδου

όλη η ερώτηση εδώ:

Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ: "Να ποιο είναι το εργασιακό μέλλον που ετοιμάζουν οι νεοφιλελεύθεροι διαχειριστές του μνημονίου για τον κόσμο της εργασίας. "!

ΕΡΩΤΗΣΗ                                                               13.02.2014

Προς τον κ. Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας

Θέμα: Απουσία πρόβλεψης για τις ασφαλιστικές και λοιπές εργασιακές ανάγκες εργαζομένων στο Πρόγραμμα «Προώθηση της Απασχόλησης Μέσω Προγραμμάτων Κοινωφελούς χαρακτήρα».

Η εργασιακή εκμετάλλευση της νέας γενιάς από τη μνημονιακή διαχείριση γίνεται καθημερινά όλο και πιο απροκάλυπτη. Η προεκλογικού χαρακτήρα εξαγγελία του κ. Πρωθυπουργού στο Υπουργείο Εργασίας για δέσμη μέτρων που ξεκινούν με στόχο τη δημιουργία 440 χιλιάδων «ευκαιριών» απασχόλησης για ανέργους τη διετία 2014 – 2015, όπου το 80% αφορά στον ιδιωτικό τομέα και το 20% στο δημόσιο τομέα, αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο

ποιο είναι το εργασιακό μέλλον που ετοιμάζουν οι νεοφιλελεύθεροι διαχειριστές του μνημονίου για τον κόσμο της εργασίας. Επίσης, αποκαλύπτουν την έλλειψη οποιουδήποτε κυβερνητικού σχεδίου για τη συγκράτηση και σημαντική μείωση της ανεργίας των νέων που τους έχει οδηγήσει, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, να βλέπουν ως μοναδική εργασιακή διέξοδο τα Προγράμματα Κοινωφελούς Χαρακτήρα. Η πρόσφατη επίσης δημοσίευση για το Νέο πρόγραμμα των 10.000 προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα φέρνει στη μνήμη την αντίστοιχη προεκλογική εξαγγελία για πραγματοποίηση 10 και πλέον χιλιάδων προσλήψεων μέσω του ΟΑΕΔ και των κοινοτικών προγραμμάτων Stage από την κυβέρνηση της ΝΔ το 2009. Σήμερα η ανασφάλιστη και χαμηλά αμειβόμενη εργασία, που το ίδιο το ελληνικό δημόσιο την έκανε καθεστώς με τα προγράμματα Stage, γίνεται καθεστώς στην πλειοψηφία του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα με τεράστιες συνέπειες για την αμοιβή της εργασίας και το μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων της χώρας μας. Προωθούνται και λειτουργούν προγράμματα που περιλαμβάνουν τραγικά χαμηλές αποδοχές, ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα και στρεβλή ασφαλιστική μεταχείριση. Άλλωστε γι’ αυτά τα προγράμματα οι εφεδρικοί εργαζόμενοι θεωρούνται «ωφελούμενοι». Οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, προσπαθούν διαχρονικά να ευτελίσουν ονομαστικά τη σημαντικότερη κοινωνική ιδιότητα, αυτή του εργαζόμενου, και να τον μετατρέψουν αρχικά σε απασχολήσιμο και τώρα σε ωφελούμενο.

Στο ΦΕΚ 2091Β΄/27-08-2013 αναφέρεται ρητά ότι η Πράξη για την «Προώθηση της απασχόλησης μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς χαρακτήρα» συνδέεται  με «τις δεσμεύσεις της χώρας που προκύπτουν από το επικαιροποιημένο Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών, καθώς και τα προβλεπόμενα στο Ν. 4152/2013 (ΦΕΚ 107/Α/09−05−2013) για την κατάρτιση προγραμμάτων Κοινωφελούς.». Εν ολίγοις, τα εν λόγω προγράμματα εφαρμόζονται για τη διαχείριση της ανεργίας σε χώρες υπό καθεστώς Μνημονιακής επιτήρησης. Επίσης, στο ίδιο ΦΕΚ διαβάζουμε ότι «Η πράξη αυτή αποσκοπεί: στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των ανέργων, στην αποτελεσματική στήριξη των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών και στην αναβάθμιση των παρεχόμενων προς τους πολίτες υπηρεσιών.»

Στην πραγματικότητα, όμως, με τις πολύ χαμηλές αμοιβές (α. σε 19,6 ευρώ ημερησίως για τους ανέργους άνω των 25 ετών και β. σε 17,1 ευρώ ημερησίως για τους ανέργους κάτω των 25 ετών) που προβλέπονται, κατά παρέκκλιση των νόμιμων αμοιβών που προβλέπονται από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τις οικείες συλλογικές συμβάσεις, με την απαγόρευση οποιασδήποτε άδειας και τη μη αποζημίωση σε περίπτωση ασθένειας ακόμη και εάν υπάρχει ιατρικό πιστοποιητικό  και λόγω της πρόβλεψης για τη μη κάλυψη των ασφαλιστών αναγκών που προκύπτουν λόγω ιδιαίτερων περιπτώσεων (βλ. ΤΣΜΕΔΕ), το μόνο που δεν επιτυγχάνεται είναι η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των ανέργων.

Επιπρόσθετα, στο αναφερόμενο Πρόγραμμα έχουν γίνει δεκτοί εκατοντάδες ασφαλισμένοι του ΕΤΑΑ, που σημαίνει ότι ήδη έχουν ασφάλιση (π.χ. ΤΣΜΕΔΕ,ΤΣΑΥ) και για τους οποίους δεν υπήρξε πρόνοια για την κάλυψη των ασφαλιστικών τους υποχρεώσεων από τον αρμόδιο φορέα για το διάστημα που θα παρέχουν την εργασία τους σε αυτό, καθώς αυτός αποζημιώνει αποκλειστικά τις ορισμένες προς το ΙΚΑ εισφορές.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην υπ’ αριθμ. Πρωτ. 413/21-1-2014 απάντηση του ΟΑΕΔ (ΚΠΑ 2 ΠΥΡΓΟΥ)  σε ερώτημα εργαζομένων στο εν λόγω πρόγραμμα διαβάζουμε ότι «στο Πρόγραμμα Κοινωφελούς-27.948 πληρώνουμε μόνο ΙΚΑ και όχι ΤΣΜΕΔΕ.». Από την ενημέρωση που έχουν λάβει από τον ΟΑΕΔ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, ενημερώθηκαν ότι, ενδεικτικά για το ΤΣΜΕΔΕ, ο ΟΑΕΔ καταβάλει μια μικρή εισφορά που αντιστοιχεί στο ΙΚΑ, αφήνοντας ακάλυπτο το τμήμα του ΤΣΜΕΔΕ, δηλαδή της κύριας ασφάλισης και ότι το ασφαλιστικό πακέτο που προβλέπεται για όλους-ες όσοι συμμετέχουν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι το ΙΚΑ (πακέτο 101).

Σήμερα, εκατοντάδες από τους νέους που παίρνουν μέρος στο πρόγραμμα, καλούνται ουσιαστικά να καλύπτουν μέσω της ελάχιστης αμοιβής τους και σε ποσοστό άνω του 50% τις επιπλέον αυτές εισφορές. Για παράδειγμα, ένας ασφαλισμένος άνω των 5 ετών στο ΤΣΜΕΔΕ και άνω των 25 ετών λαμβάνει μηνιαίως από το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ: 490 ευρώ και ταυτόχρονα υποχρεούται για να διατηρεί βάσει νόμου την επαγγελματική του ιδιότητα να καταβάλει εισφορές στο ΤΣΜΕΔΕ/μήνα: 262,72 ευρώ. Σημειώνεται ότι ο μοναδικός τρόπος διακοπής της καταβολής των εισφορών για τους υπόχρεους στα επαγγελματικά ταμεία είναι η διαγραφή από αυτά που συνεπάγεται και την παύση της επαγγελματικής τους ιδιότητας. Για τους ασφαλισμένους στο ΤΣΜΕΔΕ αυτό συνεπάγεται την απαίτηση για επανεξέταση στους καθορισμένους διαγωνισμούς από το ΤΕΕ, κάτι το οποίο είναι τρομερά χρονοβόρο, κοστοβόρο, ψυχοφθόρο και μη εύλογο για μερικούς μήνες εργασίας στο εν λόγω Πρόγραμμα για τους ασφαλισμένους μηχανικούς.

Οι -επισήμως- 1.345.387 άνεργοι σύμφωνα με τα τελευταία σε τριμηνιαία βάση στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (το 71% είναι μακροχρόνια άνεργοι) αντιμετωπίζονται σαν ένας φθηνός και ευέλικτος εφεδρικός στρατός εργασίας για το βάθεμα των νεοφιλελεύθερων ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών. Πολιτικών που επιβάλλουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών (57,2%) και ακολουθεί αυτό στους νέους ηλικίας 25-29 ετών (43,8%), δηλαδή στις ηλικιακές κατηγορίες που αφορά το εν λόγω Πρόγραμμα. Ο ΟΑΕΔ επιδοτεί μόνο 125.306 άτομα (στοιχεία Οκτωβρίου 2013). Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό της μερικής απασχόλησης ανέρχεται στο 8,2% του συνόλου των απασχολουµένων. Από το υποσύνολο αυτό των εργαζοµένων, το 63,4% έκανε αυτή την επιλογή διότι δε µπόρεσε να βρει πλήρη απασχόληση. Επίσης, το ποσοστό των μισθωτών, το οποίο εκτιµάται σε 62,8%, είναι το χαµηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ανέρχεται στο 83,4% του συνόλου των απασχολουµένων.

Τα στατιστικά αυτά στοιχεία αποδεικνύουν την επιδίωξη των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, που θέλουν τη διαμόρφωση για τη νεολαία και όχι μόνο εργασιακών σχέσεων ημιφεουδαρχικού χαρακτήρα. 

Επειδή με τη μη κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών των εκατοντάδων ασφαλισμένων του ΕΤΑΑ (π.χ. ΤΣΜΕΔΕ,ΤΣΑΥ) αναιρείται ο βασικός διακηρυκτικός στόχος του ίδιου του Προγράμματος που αφορά τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των ανέργων.

Επειδή τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει να ενισχύονται και όχι να οδεύουν προς την χρεωκοπία με τη συμβολή σε αυτή την εξέλιξη και του ίδιου του ελληνικού δημοσίου.

Επειδή στο ΜΠΔΣ 2012-2015 προβλεπόταν ότι η ανεργία θα ήταν το 2013 στο 14,5%, και στο ΜΠΔΣ 2013-2016 22,8% και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ήταν στο 28%, αναδεικνύεται ότι το μοναδικό πλεόνασμα που υπάρχει είναι αυτό της κυβερνητικής υποκρισίας.

Επειδή η ανεργία στην Ελλάδα πλέον οδηγεί χιλιάδες νέους στη μετανάστευση ή την οικονομική εξαθλίωση.

Ερωτάται ο κ. Yπουργός:

1.        Θα αποδεχθεί την ύπαρξη μονομερώς επιβαλλόμενης ρήτρας εμπιστευτικότητας για θέσεις «κοινωφελούς απασχόλησης» στο Δημόσιο και ευρύτερο Δημόσιο τομέα;

2.        Προτίθεστε να καλύψετε με θέσεις πλήρους και σταθερής εργασίας δραστηριότητες που καλύπτουν τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες, όπως υποχρεούστε από την κείμενη νομοθεσία;

3.        Σε τι συγκεκριμένες ενέργειες προτίθεστε να προβείτε ώστε να χορηγηθούν άμεσα οι πιστώσεις και να καταβληθούν οι ασφαλιστικές εισφορές για εκατοντάδες ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ, δηλαδή τους «ωφελούμενους» της Πράξης «Προώθησης της Απασχόλησης Μέσω Προγραμμάτων Κοινωφελούς χαρακτήρα»;

4.        Ποια άμεσα μέτρα θα λάβει για την καταβολή της αμοιβής των «ωφελουμένων» σε περίπτωση ασθένειας που θα αποδεικνύεται με την προσκόμιση της απαιτούμενης ιατρικής γνωμάτευσης;

5.        Για τις 10.000 προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα, θα προχωρήσει σε ρύθμιση όπου αυτές θα πραγματοποιούνται με βάση την κατάταξη ανά ειδικότητα, που θα προκύπτει από τον αντίστοιχο πίνακα μοριοδότησης που θα δημοσιοποιεί ο ΟΑΕΔ για κάθε ζητούμενη και προσφερόμενη ειδικότητα, και όχι τυχόν πελατειακές σχέσεις ή αμιγώς τις πρόσκαιρες ανάγκες της εκάστοτε επιχείρησης, εφόσον η δημόσια επιδότηση ανέρχεται στα 450 ευρώ τον μήνα, δηλαδή η επιχείρηση θα εισπράττει συνολικά 5.400 ευρώ για κάθε εργαζόμενο;

6.        Ποια άμεσα μέτρα θα λάβει σε επίπεδο ολοκληρωμένου κυβερνητικού σχεδιασμού για την άμεση προστασία των ανέργων και τη δημιουργία θέσεων πλήρους, σταθερής και αξιοπρεπώς αμειβόμενης εργασίας, πέρα από τα Προγράμματα που αντιμετωπίζουν την εργασία όχι ως νομίμως αμειβόμενη προσφορά στην κοινωνία αλλά ως προσφορά ωφέλειας από τους κρατικούς φορείς και τους επιχειρηματίες προς τους εργαζόμενους;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Έφη Γεωργοπούλου – Σαλτάρη

Δημήτρης Στρατούλης

Απόστολος Αλεξόπουλος

Ευαγγελία Αμανατίδου

Νάντια Βαλαβάνη

Γιώργος Βαρεμένος

Ιωάννα Γαϊτάνη

Δημήτρης Γάκης

Δημήτρης Γελαλής

Κωστής Δερμιτζάκης

Ηρώ Διώτη

Παναγιώτα Δριτσέλη

Κώστας Ζαχαριάς

Χουσεϊν Ζεϊμπέκ

Αικατερίνη Ιγγλέζη

Αγνή Καλογερή

Μαρία Κανελλοπούλου

Αϊχάν Καρά Γιουσούφ

Χαρά Καφαντάρη

Δημήτρης Κοδέλας

Σταύρος Κοντονής

Μιχάλης Κριτσωτάκης

Βασίλης Κυριακάκης

Χρήστος Μαντάς

Αλέξης Μητρόπουλος

Νίκος Μιχαλάκης

Ιωάννης Μιχελογιαννάκης

Κωνσταντίνος Μπάρκας

Μαρία Μπόλαρη

Ευγενία Ουζουνίδου

Στάθης Παναγούλης

Γεώργιος Πάντζας

Θανάσης Πετράκος

Σοφία Σακοράφα

Στέφανος Σαμοϊλης

Ιωάννης Σταθάς

Αφροδίτη Σταμπουλή

Μαρία Τριανταφύλλου

Δημήτρης Τσουκαλάς

Δέσποινα Χαραλαμπίδου

Βασίλης Χατζηλάμπρου

"Η συστηματική απαξίωση του ΕΚΑΒ θέτει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών."

Αθήνα, 12/2/2014

Προς τον κ. Υπουργό Υγείας

ΕΡΩΤΗΣΗ

Θέμα: Η συστηματική απαξίωση του ΕΚΑΒ θέτει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.

            Σκοπός του Ε.Κ.Α.Β. είναι η παροχή υπηρεσιών Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας και Επείγουσας Ιατρικής για όλους τους κατοίκους της χώρας. Το ΕΚΑΒ είναι ο αποκλειστικός δημόσιος Φορέας Συντονισμού της παροχής άμεσης βοήθειας και επείγουσας ιατρικής φροντίδας στους πολίτες και της συνακόλουθης μεταφοράς των πολιτών αυτών σε μονάδες παροχής υπηρεσιών υγείας.  Ο δημόσιος χαρακτήρας του ΕΚΑΒ οφείλει να διασφαλίζει την πρόσβαση όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως φυλής, κοινωνικής, οικονομικής ή ασφαλιστικής κατάστασης στις υπηρεσίες προνοσοκομειακής φροντίδας.

            Εδώ και τέσσερα χρόνια, η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών έχει επιφέρει μία άνευ προηγουμένου επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού της χώρας. Άμεση συνέπεια αυτής της κατάστασης αποτελεί η επιβολή μιας πρωτοφανούς υγειονομικής φτώχειας του πληθυσμού. Σήμερα, ο ρόλος του ΕΚΑΒ, ως δημόσιος φορέας συντονισμού της παροχής άμεσης βοήθειας, είναι πιο κρίσιμος από ποτέ.

            Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, θεωρούμε αυτονόητη την ενίσχυση του ΕΚΑΒ ως αποκλειστικού και αυτοδύναμου Φορέα και συντονιστή στο χώρο της Προνοσοκομειακής Φροντίδας και της Επείγουσας Ιατρικής. Παρόλα αυτά, το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει και διακινούνται κάποια σενάρια περί απορρόφησης των Υπηρεσιών του ΕΚΑΒ από το Πυροσβεστικό Σώμα.

            Με την υπ. αρ. 57145/οικ.Φ.100.4 (ΑΔΑ: ΒΛ12Ι-397) απόφαση του αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος συστήνεται επιτροπή με σκοπό τη “διερεύνηση των παρεχόμενων στο Π.Σ. δυνατοτήτων και η εκπόνηση σχετικής μελέτης αναφορικά με τη διακίνηση και διακομιδή με τα αναγκαία και κατάλληλα μέσα, σε Νοσοκομεία ή άλλες νοσηλευτικές μονάδες της Χώρας, εκτάκτων περιστατικών που χρήζουν άμεσης ιατρικής και νοσοκομειακής φροντίδας καθώς τυχόν παροχής επείγουσας προνοσοκομειακής νοσηλευτικής φροντίδας”. Η εξέλιξη αυτή φαίνεται να  επιβεβαιώνεται και από την ανακοίνωση της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης Πυροσβεστών (18/1/2014) που αναφέρει τα εξής: “... απαιτήθηκε από την παράταξή μας να καταγγελθεί και να ανακληθεί η νέα αντεργατική επιλογή ορισμένων Περιφερειακών και τοπικών πυροσβεστικών Διοικήσεων της χώρας, που εκδηλώθηκε με Διαταγές που υποχρεώνουν συναδέλφους σε παρακολούθηση σεμιναρίων πρώτων βοηθειών, που διεξάγονται σε υπηρεσίες των Δήμων, πέραν του κανονικού ωραρίου και σε βάρος του ελεύθερου χρόνου των  εργαζομένων. Η συγκεκριμένη επιλογή πιθανότατα σχετίζεται και με τη διενέργεια διεύρυνσης αρμοδιοτήτων του Π.Σ. από επιτροπή του Αρχηγείου, με ανάληψη καθηκόντων που υπάγονται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα του Ε.Κ.Α.Β.” Η απόφαση αυτή έρχεται να πυροδοτήσει για ακόμα μια φορά σενάρια ενσωμάτωσης του ΕΚΑΒ στην Πυροσβεστική Υπηρεσία.

            Εν τω μεταξύ, στην Πρόσκληση για την Υποβολή Προσφορών παροχής υπηρεσιών για τη συγχρηματοδοτούμενη Πράξη “Παροχή υπηρεσιών συμβούλου στο Υπουργείο Υγείας στη διαδικασία αξιολόγησης του ΚΕΘΕΑ, του ΚΕΕΛΠΝΟ και του ΕΚΑΒ” (ΑΔΑ: ΒΛΓΦΘ-ΗΡ8), αναφέρεται ως βασικό αντικείμενο του έργου της αξιολόγησης του ΕΚΑΒ ο “καθορισμός πολιτικών, στόχων, αρμοδιοτήτων που θα πρέπει να διατηρηθούν, ή να καταργηθούν, ή να αποκεντρωθούν, ή να παρέχονται από τρίτους, ή των οποίων το πεδίο εφαρμογής χρήζει διεύρυνσης”. Βασικός στόχος των μελετών αξιολόγησης (που διεξάγονται από ιδιώτες) είναι η μείωση των δαπανών, που πάντα παρουσιάζονται υπό τον μανδύα της επίτευξης της μέγιστης αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας. Η συγκεκριμένη προκήρυξη για την αξιολόγηση του ΕΚΑΒ  φροντίζει να γίνει πιο σαφής, καθώς καλεί τον αξιολογητή να διερευνήσει “... αν η πολιτική/αρμοδιότητα μπορεί να ασκηθεί καλύτερα από τον ιδιωτικό τομέα, ρυθμιζόμενη και ελεγχόμενη από τις αρμόδιες κρατικές αρχές”.

            Οι εξελίξεις αυτές εντείνουν το κλίμα ανησυχίας των εργαζόμενων, αλλά και όλης της κοινωνίας σχετικά με το αν το ΕΚΑΒ θα παραμείνει αυτόνομο και δημόσιο. Είναι γνωστό σε όλους τους πολίτες πια ότι ο προσανατολισμός όλων των παρεμβάσεων του Υπουργείου Υγείας είναι προς την κατεύθυνση της συρρίκνωσης και του διαμελισμού των δημόσιων δομών υγείας και την παράδοσή τους σε μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Για αυτό, οι κινήσεις της κυβέρνησης προκαλούν εύλογη ανησυχία για την τύχη του ΕΚΑΒ. Είναι από καιρό γνωστές οι προσπάθειες μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων να δραστηριοποιηθούν στο πεδίο της επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας. Οι ιδιωτικές εταιρίες εξοπλίζουν τους στόλους τους,  στοχεύοντας να υποκαταστήσουν το ΕΚΑΒ στις αρμοδιότητες που ασκεί αποκλειστικά. Η ανελαστική ζήτηση για τις υπηρεσίες αυτές καθιστούν τον χώρο της προνοσοκομειακής φροντίδας “φιλέτο” για το μεγάλο Κεφάλαιο. Το κέρδος από την ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση τμημάτων των παραπάνω λειτουργιών (π.χ. αεροδιακομιδές, πλωτές διακομιδές, δευτερογενείς μεταφορές) είναι εξασφαλισμένο. Η γενικότερη στόχευση της κυβερνητικής πολιτικής εξυπηρετεί τις βλέψεις των ιδιωτικών συμφερόντων.

            Κύριο μέλημα της κυβέρνησης θα όφειλε να είναι η ενίσχυση της επιχειρησιακής δυνατότητας του ΕΚΑΒ, προκειμένου να καλύπτονται επαρκώς οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες του πληθυσμού. Όμως, όπως όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, έτσι και η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, συστηματικά αποδυναμώνει και απαξιώνει τον κρίσιμο ρόλο του ΕΚΑΒ, προετοιμάζοντας το έδαφος για την παραχώρηση των υπηρεσιών του στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Είναι εκατοντάδες τα παροπλισμένα ασθενοφόρα ενός γερασμένου πια στόλου, όχι μόνο λόγω βλαβών, αλλά και λόγω υποστελέχωσης. Τα πληρώματα δεν επαρκούν για την κάλυψη των υγειονομικών αναγκών, κυρίως των μεγάλων αστικών κέντρων. Η τελευταία πρόσληψη διασώστη έγινε το 2010. Εν τω μεταξύ, έχουν παγώσει οι διαδικασίες των δύο διαγωνισμών για την προμήθεια 185 ασθενοφόρων, 37 κινητών μονάδων και 16 οχημάτων 4x4.

            Ο προϋπολογισμός του ΕΚΑΒ κάθε έτος είναι χαμηλότερος από το προηγούμενο. Τη στιγμή που οι κρατικοί πόροι δεν επαρκούν για την κάλυψη των πιο βασικών αναγκών της υπηρεσίας, ο Υπουργός Υγείας στις 31/1/2014, με την Υπουργική Απόφαση Β3α/Γ.Π.οικ.10171(ΑΔΑ: ΒΙΡΤΘ-Χ3Ψ), αυθαίρετα μειώνει κατά 500.000€ τον ΚΑΕ 2324 που αφορά την «Επιχορήγηση στο ΕΚΑΒ για δαπάνες διαμετακομιδής βαρέως ασθενών (ά.39 παρ. 2 ν.2733/1999)», προκειμένου να δοθεί στο ΚΕΕΛΠΝΟ το συνολικό ποσό των 3.000.000€, που προέκυψε από τις μειώσεις των φορέων που αναφέρονται στην απόφαση.

            Η εισήγηση της Διοίκησης του ΕΚΑΒ σχετικά με τον οργανισμό προκρίνει τη συρρίκνωση κατά 30% των οργανικών μονάδων και το κλείσιμο τριών παραρτημάτων, τη στιγμή που ολόκληροι νομοί δεν καλύπτονται από ασθενοφόρα. Θεωρούμε αδιανόητο να εξετάζεται το ενδεχόμενο συρρίκνωσης, όταν μόλις πριν λίγες ημέρες στη Σάμο έχασε τη ζωή της μια γυναίκα λόγω της παντελούς έλλειψης ασθενοφόρων και διασωστών στο νησί.

            Οι γενικόλογες δεσμεύσεις του Υπουργού Υγείας στην απάντησή του στην από 30/9/2013 Ερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς δεν έγιναν πράξη. Η αποστολή και η υπόσταση του ΕΚΑΒ κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε, λόγω της εφαρμοζόμενης πολιτικής και των επιταγών της Τρόικας.

            Το ΕΚΑΒ ως αποκλειστικός πυλώνας της προνοσοκομειακής φροντίδας χρειάζεται άμεσα ενίσχυση. Απαιτείται ανασυγκρότηση της δομής του που θα αποτυπώνεται στο νέο οργανισμό, ο οποίος οφείλει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας για ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και να μην εξυπηρετεί μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Επείγει η αντικατάσταση και ενίσχυση του στόλου των ασθενοφόρων με άμεση παροχή σύγχρονων εργαλείων για την επιτέλεση του έργου του (Τηλεματική, GPS, κ.α). Χρειάζονται άμεσα πρόσληψεις μόνιμων διασωστών, από τη δεξαμενή των 2.500 και πλέον αποφοίτων του ΙΕΚ ΕΚΑΒ, καθώς και άλλων απαραίτητων ειδικοτήτων, για την ορθή και σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας ανάπτυξη του ΕΚΑΒ πανελλαδικά. Πρέπει να διασφαλιστούν άμεσα τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στο ΕΚΑΒ και να τους καταβληθούν τα οφειλούμενα χρήματα. Είναι απαραίτητος ο επανασχεδιασμός και η επένδυση στην εκπαίδευση των εργαζομένων. Τέλος, απαιτείται ουσιαστική χρηματοδότηση και αναβάθμιση του ρόλου του ΕΚΑΒ στην Δημόσια Υγεία.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Ποιες είναι οι προθέσεις του Υπουργείου Υγείας αναφορικά με το ΕΚΑΒ; Θα παραμείνει αυτόνομος και αυτοδιοίκητος οργανισμός, υπαγόμενος στο Υπουργείο Υγείας; Αληθεύουν οι πληροφορίες ότι η Κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο υπαγωγής του ΕΚΑΒ στην Πυροσβεστική Υπηρεσία;
2. Είναι στις προθέσεις του Υπουργείου η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα όλων των λειτουργιών που επιτελεί σήμερα το ΕΚΑΒ; Εάν ναι, γιατί ένα από τα βασικά ζητήματα που καλείται να εξετάσει ο “ανεξάρτητος ιδιώτης αξιολογητής” είναι η δυνατότητα εκχώρησης αρμοδιοτήτων στον ιδιωτικό τομέα;
3. Ποιες είναι οι ενέργειες στις οποίες έχει προβεί το Υπουργείο για την ανανέωση του γερασμένου στόλου των ασθενοφόρων; Ποια είναι η έκβαση των σχετικών  διαγωνισμών που είχαν προκηρυχθεί;
4. Υπό ποιο καθεστώς θα ενσωματωθούν στο έμψυχο δυναμικό του ΕΚΑΒ οι οδηγοί των νοσοκομείων, των οποίων οι θέσεις σχεδιάζεται να καταργηθούν;
5. Ποια είναι η τύχη της προαναγγελθείσας (από το 2012) προκήρυξης για την πρόσληψη 200 μόνιμων διασωστών στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, καθώς και του απαραίτητου Τεχνικού Προσωπικού;
6. Γιατί ενώ τα επαγγελματικά δικαιώματα των διασωστών του ΕΚΑΒ έχουν θεσπιστεί με το Προεδρικό Διάταγμα 62/2007, δεν έχουν υλοποιηθεί οι απαιτούμενες διαδικασίες για την έκδοση των αδειών άσκησης επαγγέλματος;
7. Ποιο είναι το αποτέλεσμα των εργασιών της επιτροπής για την αναδιάρθρωση του Οργανισμού του ΕΚΑΒ; Θα υπάρξει ανασχεδιασμός της οργανωτικής δομής και των παραρτημάτων; Πότε θα ολοκληρωθεί η συγκεκριμένη διαδικασία; Σκοπεύει το Υπουργείο Υγείας να προβεί σε περαιτέρω μειώσεις των οργανικών μονάδων και των παραρτημάτων του οργανισμού;
8. Για ποιο λόγο ενισχύθηκε το ΚΕΕΛΠΝΟ με 3.000.000 ευρώ, με παράλληλη μείωση και μεταφορά χρημάτων από κωδικούς, όπως ο ΚΑΕ 2324 που αφορά την «Επιχορήγηση στο ΕΚΑΒ για δαπάνες διαμετακομιδής βαρέως ασθενών (ά.39 παρ. 2 ν.2733/1999)»;

Οι ερωτώντες βουλευτές:

Ανδρέας Ξανθός

Κώστας Ζαχαριάς

Γιάννης Ζερδελής

Νίκος Μιχαλάκης

Ειρήνη Αγαθοπούλου

Βασίλης Κυριακάκης

Κωστής Δερμιτζάκης

Ιωάννα Γαϊτάνη

Επίκαιρη Ερώτηση Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ για τα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ

Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2014

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον κ. Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων

Θέμα: Διάλυση επαγγελματικής εκπαίδευσης

Μετά την ερώτησή μου από 24/10/2013 και την αναφορά μου από 22/11/2013, τις απαντήσεις και δεσμεύσεις του Υπουργείου, σας ενημερώνω για την κατάσταση της Τεχνικής και Τεχνολογικής εκπαίδευσης στη Σάμο όπως διαμορφώνεται σήμερα.

            Μετά τη λήξη του 1^ου τετραμήνου λειτουργίας των σχολείων.

1.      Δεν έγιναν οι προαγωγικές εξετάσεις της δευτέρας Λυκείου με αποτέλεσμα μια μαθήτρια να παρακολουθεί τα μαθήματα της 3^ης άτυπα

2.      Στην Τρίτη τάξη του τομέα Υγείας –Πρόνοιας (για την οποία το Υπουργείο δεσμεύτηκε ότι θα αποφοιτήσει) και συγκεκριμένα στο τμήμα Βρεφονηπιοκόμων δεν διδάσκεται το μάθημα της Ανατομίας το οποίο είναι πανελλαδικά εξεταζόμενο καθώς και τα μαθήματα Μουσικής, Αισθητικής και Μουσικοκινητικής αγωγής (μάθημα ειδικότητας)

3.      Στο τμήμα νοσηλευτικής διδάσκονται μόνο τα μαθήματα γενικής παιδείας

Συγκεκριμένα δεν διδάσκονται τα μαθήματα ανατομίας, παθολογίας που είναι πανελλαδικά εξεταζόμενα καθώς και όλα τα μαθήματα ειδικότητας (Νοσηλευτικής, Γυναικολογία, Μαιευτική, Χειρουργική, Τεχνική Χειρουργείου, Εργαστήριο Νοσηλευτικής, Νευρολογίας, Ψυχιατρικής)

            Στην ΕΠΑΣ και συγκεκριμένα στο τμήμα Κομμωτικής – Αισθητικής οι σπουδάστριες διδάσκονται μόνο το μάθημα γαλλικών.

            Επειδή βρισκόμαστε πια αρχές Φεβρουαρίου και οι χαμένες ώρες (ακόμη κι αν λυθεί το πρόβλημα σήμερα) δεν μπορούν εύκολα να αναπληρωθούν.

Με βάση τα παραπάνω ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1.     Πώς σκέφτεται ο Υπουργός να λύσει άμεσα το πρόβλημα της στελέχωσης;

2.     Πώς θα διασφαλίσει το Υπουργείο το δικαίωμα των σπουδαστών να πάρουν απολυτήριο Λυκείου και πτυχίο ειδικότητας;

3.     Πώς θα διασφαλίσει το Υπουργείο το δικαίωμα των σπουδαστών να συμμετέχουν ισότιμα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις;

Η ερωτώσα βουλευτής

Καλογερή Αγνή

"Αποκατάσταση πληγεισών περιοχών και ανασυγκρότηση της Χίου" Αποστόλου, Καλογερή, Ζερδελής (βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ)

ΕΡΩΤΗΣΗ

 

Προς τους κ.κ. Υπουργούς

 

-Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων

-Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

-Ναυτιλίας και Αιγαίου

-Εσωτερικών

 

Θέμα : Αποκατάσταση πληγεισών περιοχών και ανασυγκρότηση της Χίου

 

Όπως είναι γνωστό η πυρκαγιά της Χίου έκαψε 148.000 στρέμματα εκ των οποίων τα 50 χιλιάδες στρέμματα αποτελούσαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις (μαστιχόδεντρα και ελιές) και τα 90 χιλιάδες στρ. δάση και δασικές εκτάσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη ημέρα στάθηκε κοντά στους κατοίκους, ενώ παράλληλα κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις τόσο στην ελληνική βουλή όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο για την αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών και την ανασυγκρότηση του νησιού.

Όμως η ελληνική κυβέρνηση δε βοήθησε τη Χίο, αφού δεν προχώρησε στην υλοποίηση αυτών των  προτάσεων, που ήταν :

·       Η κήρυξη του νησιού  ως πυρόπληκτου,

·       Η ολοκληρωμένη αποτύπωση των περιοχών που επλήγησαν,

·       Η αποτύπωση και οριοθέτηση των δασών και των δασικών εκτάσεων που κάηκαν,

·       Η εξειδίκευση των ζημιών στο περιβάλλον, φυτικό και ζωικό κεφάλαιο και η κήρυξη άμεσα των καμένων  περιοχών ως αναδασωτέες,

·       Η άμεση καταγραφή και  καταβολή από τον ΕΛΓΑ της ζημίας στο ζωικό κεφάλαιο,

·       Η ενεργοποίηση του «Πράσινου Ταμείου» προκειμένου να χρηματοδοτηθούν άμεσες περιβαλλοντικές παρεμβάσεις ,

·       Η άμεση καταγραφή από τα ΠΣΕΑ/ΕΛΓΑ της ζημιάς στο φυτικό και στο πάγιο κεφάλαιο ώστε να υποβληθεί το σχετικό πρόγραμμα προς έγκριση στην ΕΕ χωρίς καμία καθυστέρηση και

·       Η εξέταση κατά προτεραιότητα όσων σχεδίων βελτίωσης φυτικής και ζωικής παραγωγής έχουν υποβληθεί στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης .

Την ως σήμερα περίοδο επίσης δεν προχώρησαν και τα παράλληλα έργα ΕΣΠΑ, όπως είναι τα δίκτυα μεταφοράς ύδατος από το φράγμα Κατράρη και η ολοκλήρωση του έργου φράγμα κόρης γεφύρι αλλά και αυτά του στόχου 3 (ιδιωτικές επενδύσεις & αναπτυξιακό), όπως δεν προχώρησαν και τα μεσομακροπρόθεσμα μέτρα που εξαγγέλθηκαν ,δηλαδή

1) Η συγκρότηση μιας διυπουργικής ομάδας για την εκπόνηση ενός προγράμματος ανασυγκρότησης της περιοχής. Η επιτόπια επιτροπή που έχει συσταθεί για το συντονισμό των ενεργειών (συμμετέχουν ο Δήμαρχος και Αντιπεριφερειάρχης) είναι ουσιαστικά ανενεργή, αφού συνεδρίασε μόλις μια φορά και

2)Η κατασκευή αντιδιαβρωτικών και αντιπλημμυρικών έργων καθώς και η κατασκευή μικροφραγμάτων για να προλάβουν πριν αρχίσουν οι βροχές (έχουν δοθεί 300.000 από το Υπουργείο Εσωτερικών για μια μόνο περιοχή και τώρα εκτελείται το έργο).

Ταυτόχρονα βέβαια η Κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη ακόμη και να διεκδικήσει την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλληλεγγύης για τη χρηματοδότηση των ζημιών από τη καταστροφική πυρκαγιά του Αυγούστου. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση του αρμοδίου Επιτρόπου για τα διαρθρωτικά ταμεία Γιοχάνες Χαν στη σχετική ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή: Για τη περίπτωση της Χίου ουδέποτε δέχθηκε αίτημα χρηματοδότησης από την ελληνική κυβέρνηση .

Μάλιστα δε επειδή οι πυρκαγιές στη Χίο ξεκίνησαν στις 18 Αυγούστου και η προθεσμία  υποβολής της αίτησης έληξε στις 28 Οκτωβρίου δεν υπάρχει πλέον καμιά δυνατότητα για εκ των υστέρων υποβολή, αφού η παράταση της προθεσμίας δεν είναι δυνατή .

Επειδή

1) η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας και η Γενική Γραμματεία Μέσων Ενημέρωσης επεχείρησε με ανακοίνωσή της να διαστρεβλώσει τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Ευρωβουλευτού του,

2) σύμφωνα με την ίδια απάντηση έχει ήδη δοθεί ενίσχυση σε άλλα ευρωπαϊκά νησιά με προβλήματα, όπως της Γαλλίας και της Πορτογαλίας ,ενώ αξιολογείται τώρα ανάλογη αίτηση για τα Κανάρια νησιά της Ισπανίας ,

3)παρέχεται η δυνατότητα ενίσχυσης της Χίου με την τελευταία παράγραφό άρθρου 2 του κανονισμού 2012/2002, που θεσπίζει εξαίρεση από τα απαιτούμενα ελάχιστα ποσοτικά κριτήρια, και μάλιστα με ιδιαίτερη προσοχή στις απομακρυσμένες ή απομονωμένες περιοχές, όπως οι νησιωτικές και οι εξόχως απόμακρες, όπως ορίζονται στο άρθρο 299 παράγραφος 2 της συνθήκης.

Ερωτώνται οι κ.κ.Υπουργοί:

1)Ποιες ήταν οι ενέργειες τους για την προετοιμασία του φακέλου υποβολής αίτησης στο Ταμείο Αλληλεγγύης;

2)Πότε και ποιες κατευθύνσεις δόθηκαν στην Περιφέρεια ως προς τα στοιχεία που απαιτούνταν για την στοιχειοθέτηση της αίτησης συνδρομής;

3)Ποιες οι πολιτικές ενέργειες της κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Κοινοβούλιο σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά της Χίου και την υποβολή αιτήματος συνδρομής;

4)Γιατί η Χίος μέχρι και σήμερα δεν έχει κηρυχτεί πυρόπληκτη;

5)Γιατί δεν έχει συνταχθεί ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης των περιοχών που επλήγησαν;

6)Γιατί δεν έχουν καταβληθεί όλες οι αποζημιώσεις για τις ζημιές στο φυτικό και ζωικό κεφάλαιο; Και

7)Γιατί δεν έχει συνταχθεί το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για την αποκατάσταση των συνεπειών, την ευθύνη σύνταξης  του οποίου ανέλαβε ο Υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου.

 

Οι ερωτώντες βουλευτές

Αποστόλου Ευάγγελος

Καλογερή Αγνή

Ζερδελής Γιάννης

Ερώτηση της σ. Α. Καλογερή με θέμα τις πλημμύρες στην παραλιακή λεωφόρο της πόλης της Σάμου

Τα τελευταία χρόνια μετά τα έργα διαπλάτυνσης της παραλιακής λεωφόρου Θ. Σοφούλη και τα έργα για την κατασκευή του βιολογικού καθαρισμού, παρατηρείται τακτικά το φαινόμενο της πλημμύρας με θαλασσινό νερό και λύματα από το αποχετευτικό δίκτυο.

            Αυτή η απερίγραπτη για το 2012 κατάσταση δημιουργεί πληθώρα προβλημάτων στους κατοίκους της Σάμου.

            Συγκεκριμένα:

Α) χωρίζεται συχνά η πρωτεύουσα του Νομού στα δύο.

Β) οι κάτοικοι αναγκάζονται να διασχίσουν μια λίμνη βοθρολυμάτων καθημερινά με τεράστιες ζημιές στις περιουσίες τους.

Γ) υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία.

Δ) οι επιχειρήσεις της πόλης δέχονται άλλο ένα πλήγμα εν μέσω κρίσης.

Ε) το πλήγμα στον τουρισμό είναι τεράστιο.

            Επειδή τα τελευταία δυόμιση χρόνια οι πολίτες της Σάμου είχαν αποδεχθεί πληθώρα εξαγγελιών και υποσχέσεων αλλά κανένα έργο δεν έγινε ώστε να δοθεί λύση

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί

 1.       Τι μέτρα προτίθενται να πάρουν ώστε να λυθεί το πρόβλημα;

 2.       Πώς και με ποιο τρόπο θα προστατευθεί η δημόσια υγεία των κατοίκων;

3.       Πως θα προστατευθούν οι επιχειρήσεις της Σάμου;



 Η ερωτώσα βουλευτής                                  

Αγνή Καλογερή

http://www.syriza.gr/%CE%B5%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%BC-%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF/

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ K.O.ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ 

Προς τον Υπουργό Υγείας


Θέμα : Η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης λόγω της μνημονιακής πολιτικής και οι δραματικές επιπτώσεις στο επίπεδο υγείας των πολιτών και την κοινωνική συνοχή στη χώρα. 

Αυτή την περίοδο οι πολίτες της χώρας μας βιώνουν με επώδυνο τρόπο όχι μόνο τις δραματικές συνέπειες από την ανεξέλεγκτη έκρηξη της ανεργίας και της φτώχειας, αλλά και της πλήρους κατάρρευσης όλου του δημόσιου συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και κοινωνικής φροντίδας. H εξέλιξη αυτή αναδεικνύει το πολιτικό αίτημα της ανάπτυξης ενός Δημόσιου Συστήματος Υγείας που θα προσφέρει με καθολικό και ισότιμο τρόπο δωρεάν περίθαλψη ποιότητας σε όλους τους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη. 

Α. ΕΟΠΠΥ

Σήμερα, το σύνολο σχεδόν των ασφαλισμένων της χώρας που ανήκει στον οικονομικά χρεωκοπημένο ΕΟΠΥΥ, αναγκάζεται να πληρώνει από την τσέπη του για την πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη και για τα φάρμακα που έχει ανάγκη. Οι εργαζόμενοι δηλαδή που έχουν καταβάλλει κανονικά και για δεκαετίες τις εισφορές τους στους κλάδους Υγείας των Ασφαλιστικών Ταμείων, βρίσκονται σήμερα -λόγω της διαχρονικής λεηλασίας των αποθεματικών, του ληστρικού «κούρεματος» των ομολόγων των Ταμείων, της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης στο 0.4% του ΑΕΠ και της κατάρρευσης των εισφορών από την ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία - τελείως ανοχύρωτοι απέναντι στην αρρώστια, παντελώς αδύναμοι να ανταποκριθούν στο κόστος της περίθαλψης από την οποία εξαρτάται η ίδια τους η ζωή. Ήδη 2 στους 3 ασφαλισμένους που επισκέπτονται ιδιώτη γιατρό καταβάλλουν οι ίδιοι την αμοιβή για την εξέταση τους (ακόμα και σε συμβεβλημένους με τον ΕΟΠΥΥ γιατρούς που έχουν συμπληρώσει το όριο των 200 επισκέψεων). Πρόκειται ουσιαστικά για μια άτυπη ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης υγείας. Από την πλευρά τους, οι συμβεβλημένοι ιατροί, φαρμακοποιοί, φυσικοθεραπευτές και υπόλοιποι υγειονομικοί,  αντιμετωπίζουν τις διαρκώς αυξανόμενες, ανεξόφλητες οφειλές του EOΠΥΥ. Οι ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές που έχει από την ίδρυσή του ο Οργανισμός, επιδεινώνουν την κατάσταση και υποβάλλουν σε καθημερινή ταλαιπωρία και οικονομική «αφαίμαξη» τους ασφαλισμένους. Ενώ στον προγραμματισμό του Οργανισμού ήταν κομβικό στοιχείο η σύναψη συμβάσεων με τουλάχιστον 15.000 ιατρούς όλων των ειδικοτήτων, σήμερα οι συμβεβλημένοι είναι περίπου 5.000 και σε πολλές περιοχές παρατηρούνται κενά σε κρίσιμες ειδικότητες (καρδιολόγου, παθολόγου, ορθοπεδικού ή παιδιάτρου).
Την ίδια στιγμή τα εργαστήρια του ΙΚΑ κλείνουν το ένα μετά το άλλο, ενισχύοντας προκλητικά με κρατικό χρήμα μεγάλες «αλυσίδες» ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων που φημολογείται ότι σταδιακά θα αναλάβουν και τις «κερδοφόρες» εργαστηριακές εξετάσεις των δημόσιων νοσοκομείων.


Β. Νοσοκομεία 

Η εικόνα λειτουργικής κατάρρευσης των δημόσιων νοσοκομείων είναι εμφανής πλέον σε κάθε πολίτη που προσφεύγει στο ΕΣΥ. Για την εξέλιξη αυτή δεν ευθύνεται πρωτογενώς η οικονομική κρίση, αλλά η διαχρονική νεοφιλελεύθερη πολιτική στο χώρο της Υγείας και κυρίως η καταστροφική «συνταγή» του Μνημονίου που επιδεινώνει καθημερινά τις συνθήκες παροχής υγειονομικής φροντίδας και την ποιότητα περίθαλψης.
Είναι βέβαιο ότι όσο συνεχίζεται και ολοκληρώνεται το μνημονιακό πείραμα, η διάλυση της δημόσιας περίθαλψης θα είναι οριστική και μη αναστρέψιμη.
Όσο δηλαδή θα συνεχίζεται η πολιτική της εγκατάλειψης του ΕΣΥ με τη δραστική περικοπή εντελώς απαραίτητων λειτουργικών δαπανών, με τις τραγικές ελλείψεις προσωπικού, φαρμάκων και υλικών στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας, με τις συγχωνεύσεις/καταργήσεις τμημάτων και κλινικών, με την έλλειψη οργανωμένων, αυτόνομων και επαρκώς στελεχωμένων Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), με την εργασιακή και μισθολογική εξόντωση του ανθρώπινου δυναμικού που έχει οδηγήσει σε «κατάρρευση ηθικού» και σε μαζικό σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (burn out syndrome), οι υπηρεσίες προς τον πολίτη θα υποβαθμίζονται συνεχώς και θα εντείνεται η ανασφάλεια των ανθρώπων μπροστά στην αρρώστια.
Εκτός όμως από τη δραματική επιδείνωση της λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων, οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ βιώνουν μια πρωτοφανή λεηλασία των αποδοχών τους. Οι νοσοκομειακοί γιατροί έχουν ήδη υποστεί μια μείωση μισθών της τάξης του 40% σε σχέση με το 2010, τους οφείλονται δεδουλευμένα από εφημερίες πολλών μηνών και επίκειται νέα δραστική περικοπή (18%) λόγω των νέων οριζόντιων περικοπών στα ειδικά μισθολόγια. Το υπόλοιπο προσωπικό των νοσοκομείων και ΚΥ που έχει ενταχθεί στο ενιαίο μισθολόγιο, έχει βρεθεί στα όρια της μισθολογικής εξαθλίωσης και της αναξιοπρέπειας, με απλήρωτες υπερωρίες επίσης πολλών μηνών.
 H εξαγγελθείσα αξιολόγηση των νοσοκομείων και των κλινικών με ποσοτικούς κυρίως δείκτες απόδοσης, θα εντείνει τις σημερινές ανισότητες στη χρηματοδότηση, στελέχωση και εξοπλισμό ανάμεσα στα νοσοκομεία του κέντρου και της περιφέρειας, θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια αναβάθμισης των νοσοκομείων της επαρχίας και θα καταδικάσει σε μόνιμη υγειονομική εγκατάλειψη και ανασφάλεια τους πολίτες αυτών των περιοχών, ειδικά των ορεινών, δυσπρόσιτων και νησιωτικών.
Παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του Υπουργού Υγείας ότι «δεν θα κλείσει κανένα νοσοκομείο», ήρθαν οι πρώτες αποφάσεις για το «λουκέτο» στο 1ο και 7ο Θεραπευτήριο του ΙΚΑ. Οι δημόσιες δεσμεύσεις του Υπουργού ότι από τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων και κλινικών και από τον «ακρωτηριασμό» των Οργανισμών τους δεν θα θιγούν οι υπηρεσίες προς τους πολίτες, δεν θα μειωθούν οι λειτουργούσες κλίνες και δεν θα χάσει κανείς εργαζόμενος τη δουλειά του, έχουν την ίδια αξία με τις προγραμματικές δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης ότι « δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα»! Μετακινούν ανθρώπους και κλινικές με απίστευτη προχειρότητα, αυθαιρεσία και ανευθυνότητα, χωρίς επιδημιολογικά δεδομένα, χωρίς στοιχεία νοσηλευτικής κίνησης, χωρίς ουσιαστική και τεκμηριωμένη αξιολόγηση, χωρίς κανένα σχέδιο ενσωμάτωσης των κλινικών και του προσωπικού στους νέους χώρους, μετατρέποντας έτσι τους ασθενείς σε «μετακινούμενους πληθυσμούς» προς αναζήτηση της περίθαλψης που έχουν ανάγκη. Αυτό που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι το πολιτικό μήνυμα προς την τρόικα (τηρούμε τις δεσμεύσεις και μειώνουμε το κοινωνικό κράτος), αλλά και προς τους πολίτες (τέλος του κοινωνικού συμβολαίου στη χώρα). Η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης είναι σαφής: πάνω απ’ όλα, πάνω από τις ανάγκες υγείας των ανθρώπων, είναι η διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η ισοπέδωση των κοινωνικών κατακτήσεων στο όνομα της εσωτερικής υποτίμησης και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.


Γ. Φάρμακο

Η παροχή φαρμακευτικής περίθαλψης αυτή τη στιγμή στη χώρα συναντά κατά γενική ομολογία ένα σορό ανυπέρβλητα εμπόδια. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις κατόρθωσαν να απαξιώσουν τόσο το ΕΣΥ όσο και συνολικότερα το δικαίωμα των πολιτών στην υγεία, ναρκοθετώντας την οικονομική επιβίωση και την ποιότητα της δημόσιας περίθαλψης. Οι δραστικές περικοπές των δημόσιων δαπανών υγείας και ειδικά των φαρμακευτικών δαπανών που έχουν υλοποιηθεί στα πλαίσια του Μνημονίου, συνεχίζονται και από τη σημερινή συγκυβέρνηση, παρά τις προειδοποιήσεις ότι περαιτέρω συμπίεση τους θα έχει δραματικές παρενέργειες στην κάλυψη των φαρμακευτικών αναγκών του πληθυσμού. Ήδη σήμερα παρουσιάζονται σοβαρές ελλείψεις φαρμάκων τόσο σε νοσοκομεία όσο και σε ιδιωτικά φαρμακεία. Οι λόγοι αυτών των ελλείψεων είναι πολλαπλοί, έχουν όμως κοινή βάση: τη δέσμευση της κυβέρνησης προς την Τρόικα για υπερβολικές περικοπές από τον προϋπολογισμό του Κράτους για την φαρμακευτική δαπάνη. Στόχος της κυβέρνησης είναι να μετακυλιστεί, εν μέσω κρίσης, ανεργίας και ανέχειας, ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης στους ίδιους τους πολίτες. Κατά συνέπεια τα νοσοκομεία δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τις φαρμακευτικές τους ανάγκες, οι φαρμακοποιοί παραμένουν απλήρωτοι παρά τις νέες δεσμεύσεις της Κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους και οι ασθενείς βρίσκονται συχνά σε πραγματική αδυναμία να προμηθευτούν τα αναγκαία για την ίδια τους τη ζωή φάρμακα. Έχει δημοσιευτεί μελέτη για τη φαρμακευτική συμπεριφορά ασθενών την περίοδο της κρίσης, σύμφωνα με την οποία το 70,3% δηλώνει ότι το μηνιαίο του εισόδημα είναι ανεπαρκές για την αγορά όλων των απαραίτητων φαρμάκων, ενώ δεν παίρνει τα φάρμακα του ή δεν εφαρμόζει κανονικά τη θεραπευτική αγωγή λόγω οικονομικής αδυναμίας το 55,4%. Δεν ευθύνονται όμως οι ασθενείς για την κρίση ούτε για τις στρεβλώσεις και τα προβλήματα της φαρμακευτικής πολιτικής και γι’ αυτό το λόγο δεν έχουν καμιά υποχρέωση να πληρώσουν με τίμημα την υγεία τους το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας. Η πρακτική των ανεξέλεγκτων παράλληλων εξαγωγών χωρίς να εξασφαλίζεται η επάρκεια της εγχώριας αγοράς, είναι άλλος ένας λόγος της παρατηρούμενης έλλειψης φαρμάκων. Η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε όντως υπερβολικά τα προηγούμενα χρόνια λόγω του προβληματικού συστήματος τιμολόγησης των φαρμάκων, της συνεχούς υποκατάστασης φαρμάκων με ακριβότερα, της απουσίας ενός ολοκληρωμένου συστήματος ελέγχου της συνταγογράφησης και γενικότερα λόγω του ότι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις στο χώρο του φαρμάκου έθεταν πάντα τους κανόνες και «επηρέαζαν» τόσο τις πολιτικές ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας – Εμπορίου, όσο και μια μεγάλη μερίδα γιατρών και φαρμακοποιών. Η λύση όμως δεν είναι η γενικευμένη περικοπή των φαρμακευτικών δαπανών που πλήττει κυρίως τους οικονομικά αδύναμους, αλλά η εφαρμογή μιας φαρμακευτικής πολιτικής που θα έχει ως στόχο το «να μην μείνει κανείς ασθενής χωρίς τα φάρμακα που έχει ανάγκη».
Στοιχεία μιας εναλλακτικής φαρμακευτικής πολιτικής με όρους δημοσίου συμφέροντος και κοινωνικής ανταποδοτικότητας, πρέπει να είναι η δημιουργία Εθνικής Φαρμακαποθήκης, η αναβάθμιση του ελεγκτικού ρόλου του ΕΟΦ, η στήριξη της έρευνας στο χώρο του φαρμάκου και η προοπτική ανάπτυξης Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας, η «απεξάρτηση» της ιατρικής εκπαίδευσης/μετεκπαίδευσης από τη χρηματοδότηση της φαρμακοβιομηχανίας.

Δ. Περίθαλψη των ανασφάλιστων

Ταυτόχρονα όμως έχουμε και ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων (που υπερβαίνει το 30% του συνόλου) οι οποίοι έχουν χάσει και τυπικά το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και είναι «θεσμικά αποκλεισμένοι» από οποιαδήποτε πρόσβαση στο Σύστημα Υγείας χωρίς καμιά μέριμνα για τα προβλήματα υγείας τους (μακροχρόνια άνεργοι, εργαζόμενοι που δουλεύουν ανασφάλιστοι, επαγγελματίες που έβαλαν «λουκέτο» στις επιχειρήσεις τους ή αδυνατούν να πληρώσουν τις εισφορές τους κλπ).
Αυτή η διαδικασία «αποασφάλισης» του πληθυσμού, που είναι πρωτοφανής για ευρωπαϊκή χώρα, εξελίσσεται παράλληλα και ταυτόχρονα με το μεγάλο πλήγμα που δέχονται οι δημόσιες μονάδες περίθαλψης, οι επαγγελματίες υγείας αλλά και οι επιχειρήσεις του χώρου.
Η εξέλιξη αυτή, αποτελεί μια πραγματική «υγειονομική βόμβα» που απειλεί ανοικτά πλέον με δραματική επιδείνωση των δεικτών υγείας του πληθυσμού και με διάρρηξη και του ελάχιστου «δικτύου ασφαλείας» για την επιβίωση της κοινωνίας.
Είναι κοινώς αποδεκτό πλέον ότι η οικονομική και κοινωνική κρίση «παράγει» αρρώστια. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια καθώς και η απώλεια διαθέσιμου εισοδήματος έχουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην σωματική και ψυχική υγεία. Σε έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί σε 13 ευρωπαϊκές χώρες διαπιστώνεται στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ανεργίας και θνησιμότητας, σύμφωνα με την οποία αύξηση της ανεργίας κατά 1% συνεπάγεται αύξηση στο δείκτη θνησιμότητας κατά 2,18%. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει αυτή η διαπίστωση σε συνθήκες εκτίναξης της ανεργίας στο 28-29% που προβλέπει για το 2013 το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.

Ε. Δημόσια Υγεία 

Σημαντικοί τομείς της δημόσιας υγείας παραμένουν αφανείς στη χώρα μας. Πρόληψη και προαγωγή της υγείας, αντιμετώπιση χρονίων και σπάνιων ασθενειών, αποκατάσταση, γηριατρική, ιατρική της εργασίας παραμένουν εκτός εθνικού συστήματος υγείας. Ευρύ φάσμα υπηρεσιών δημόσιας υγείας έχει εκχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ ένα άλλο προσφεύγει στις υποτυπώδεις δομές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η λειτουργία του Κέντρου Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων (ΚΕΕΛΠΝΟ) δεν συμβάλει στον προληπτικό χαρακτήρα, στην καθολικότητα και στην αποτελεσματικότητα της πολιτικής για τη Δημόσια Υγεία.
Η σημαντική αυτή υστέρηση επισημαίνεται και σε μελέτες του ΟΟΣΑ. Έχουμε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιαστικής κάλυψης μεταξύ των χωρών του Οργανισμού και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά έκθεσης σε κρίσιμους παράγοντες κινδύνου, όπως είναι το κάπνισμα, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, η παχυσαρκία, η έλλειψη φυσικής άσκησης και τα τροχαία ατυχήματα.
Η πρόληψη συμβάλλει στην ενδυνάμωση του κοινωνικού κράτους και στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Στη σημερινή όμως μνημονιακή περίοδο, όλες οι δομές δημόσιας υγείας αποδυναμώνονται. Τα μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που παραμένουν χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, χωρίς ιατροφαρμακευτική φροντίδα, οι ευάλωτες ομάδες των αστέγων, των μεταναστών, των εξαρτημένων, των οροθετικών, των τσιγγάνων, των νεόπτωχων, συναποτελούν δεξαμενή αναδυόμενων ασθενειών, χρονίων και οξέων, ακόμη και επανόδου εξαφανισμένων στη χώρα μας λοιμωδών νοσημάτων.
Η πρόσφατη έκθεση της Unicef για την αύξηση της παιδικής θνησιμότητας στη χώρα μας λόγω των ανεμβολίαστων παιδιών από άνεργους και ανασφάλιστους γονείς και λόγω αυξημένης περιγεννητικής θνησιμότητας εξ’ αιτίας πλημμελούς ή ανύπαρκτης ιατρικής παρακολούθησης εγκύων γυναικών, είναι ένα τραγικό «σήμα κινδύνου» για τη Δημόσια Υγεία.
Η στροφή λοιπόν στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) και η εκπόνηση μιας Εθνικής Στρατηγικής για την Πρόληψη και τη Δημόσια Υγεία, με ολιστική αντίληψη για τη Υγεία και με αναγνώριση των κοινωνικών συνθηκών που ευνοούν την εμφάνιση της αρρώστιας, με διατομεακές παρεμβάσεις και εθνική πολιτική για την πρωτογενή πρόληψη των νοσογόνων παραγόντων του φυσικού, εργασιακού και κοινωνικού περιβάλλοντος, είναι αναγκαία προκειμένου να έχουμε ένα ολοκληρωμένο και πραγματικά δημόσιο Σύστημα Υγείας στη χώρα μας.

ΣΤ. Ψυχική Υγεία
Τα τελευταία 26 χρόνια επιχειρείται στη χωρά μας μια ασυντόνιστη μη ολοκληρωμένη και μονομερώς επικεντρωμένη στην αποασυλοποίηση Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, που έχει δώσει ορισμένα αξιόλογα αποτελέσματα. Όμως στην εποχή των μνημονίων, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλούς άλλους τομείς του κοινωνικού κράτους, οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας που παρέχονται δωρεάν είτε από ΝΠΔΔ είτε από ΝΠΙΔ παρουσιάζουν σημαντικά προβλήματα στη λειτουργία τους. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών, που είναι αποτέλεσμα και του σχεδιασμού των υπηρεσιών και κυρίως της υλοποίησης της μνημονιακής νεοφιλελεύθερης στρατηγικής στο χώρο της ψυχικής υγείας, οφείλει να είναι άμεση και αποτελεσματική, διαφορετικά θα ζήσουμε την κατάρρευση διάφορων δομών ψυχικής υγείας, που τελευταία λειτουργούν οριακά.
Οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας, είναι επιπλέον εξαιρετικά αναγκαίες στις συνθήκες της αδυσώπητης κρίσης που ζούμε, καθώς είναι διαπιστωμένο ότι τα ψυχικά νοσήματα και γενικότερα η ψυχική καταπόνηση αυξάνεται ραγδαία σε συνθήκες υψηλής ανεργίας, εκτεταμένης φτώχιας, κατάρρευσης των κοινωνικών αγαθών και δικαιωμάτων κλπ.
Η ασυντόνιστη συρρίκνωση των ψυχιατρικών Νοσοκομείων, χωρίς τη δημιουργία ανάλογων εναλλακτικών δομών έχει μετατρέψει τους Ψυχιατρικούς τομείς των Γενικών Νοσοκομείων, σε υπηρεσίες με ασυλικές νοοτροπίες και πρακτικές. Οι ψυχιατρικοί τομείς των Γενικών Νοσοκομείων(Ψ.Τ.Γ.Ν) δεν επαρκούν για να καλύψουν τις όλο και αυξανόμενες ανάγκες για νοσηλεία και το «φαινόμενο» των ράντζων ιδιαίτερα στα Νοσοκομεία των αστικών κέντρων διογκώνεται, καθώς επιπλέον μειώνονται οι δυνατότητες (λόγω οικονομικής κατάρρευσης και των μεσαίων στρωμάτων) να στραφούν οι πάσχοντες στον ιδιωτικό τομέα.
Στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία λόγω και των ελλείψεων προσωπικού, οι καθηλώσεις είναι μια συνήθης πρακτική σύμφωνα και με αναφορές της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές διαταραχές.
Σε αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό να έχουν εγκαταλειφθεί η τομεοποίηση, η θεραπευτική συνέχεια και η συνέχεια της φροντίδας, η πρόληψη των ψυχικών διαταραχών και η προαγωγή της ψυχικής υγείας, καθώς και οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις, πεδία στα οποία με κατάλληλες παρεμβάσεις και πολιτική βούληση, και το συνολικό κόστος θα μειώνονταν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συστήματος θα βελτιώνονταν.
Κρίσιμη είναι η κατάσταση στις μονάδες του ιδιωτικού μη κερδοσκοπικού τομέα. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αφού δημιούργησαν με αδιαφανείς διαδικασίες ένα ελαστικοποιημένο κοινωνικό κράτος για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας χωρίς πλαίσιο αξιολόγησης και κοινωνικό έλεγχο, έρχονται τώρα να περικόψουν έως και 55% τη χρηματοδότηση και να λοιδορήσουν τις μονάδες αυτές επειδή δεν ελέγχονται. Όμως οι μόνοι που δεν φέρουν ευθύνη για την κατάσταση αυτή είναι οι άμεσα πληττόμενοι: οι 1600 ασθενείς που φιλοξενούνται στις μονάδες, οι 3000 εργαζόμενοι και οι πάνω από 30.000 εξωτερικοί ασθενείς που εξυπηρετούνται από τις μονάδες αυτές. Οι μονάδες αυτές βιώνουν την κρίση για έβδομη συνεχόμενη χρονιά και τα όρια αντοχής τους έχουν προ πολλού εξαντληθεί.
Την ίδια στιγμή, ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός του υπουργείου υγείας δηλ. το αναθεωρημένο πρόγραμμα «Ψυχαργώς», έκλεισε χωρίς ουσιαστική διαβούλευση, βρίσκεται πιθανά στον αέρα, ενώ διαπνέεται από μια «εργαλειακή» λογική, που επί της ουσίας απομακρύνει από το πνεύμα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης είναι ένα σχέδιο ένταξης της λογικής των περικοπών και της ελαστικοποίησης του κοινωνικού κράτους στην ψυχική υγεία, ενώ ταυτόχρονα αφήνει απ’ έξω το δημόσιο τομέα, δίνοντας προτεραιότητα στις ΜΚΟ.
Η αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ για την ψυχική υγεία ακολουθεί και αυτή τη λογική των μνημονίων και των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες. Αντί να γίνει εργαλείο ανάπτυξης νέων κοινοτικών μονάδων στο δημόσιο τομέα, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, πρόκειται να δοθεί τελικά στις ΜΚΟ για να σωθούν οι υπάρχουσες μονάδες από την κατάρρευση, που έχει προκληθεί λόγω των περικοπών.

Είναι δεδομένο ότι λόγω της κρίσης και της οικονομικής ανέχειας, έχει αυξηθεί σημαντικά η ζήτηση υπηρεσιών από το δημόσιο σύστημα υγείας. Την ώρα λοιπόν της διευρυνόμενης ανέχειας στην κοινωνία και της αυξημένης ανάγκης για επαρκείς και δημόσιες υπηρεσίες υγείας, η κυβέρνηση υλοποιεί με συνέπεια το μνημονιακό σχέδιο της κατεδάφισης και των τελευταίων υπολειμμάτων του ΕΣΥ και του Κοινωνικού Κράτους, πάντα βέβαια με το πρόσχημα του εξορθολογισμού και του περιορισμού της σπατάλης.
Η κυβέρνηση, παρά τις προειδοποιήσεις πολλών ότι το κόστος υγείας δεν μπορεί να συμπιεστεί άλλο και ότι αυτό θα οδηγήσει - όπως συνέβη σε όλες τις χώρες που δέχθηκαν τη «σωτήρια» παρέμβαση του ΔΝΤ- στη δραματική επιδείνωση των υγειονομικών δεικτών της χώρας, εξακολουθεί να μιλά για «λίπος» στη Υγεία και το Φάρμακο, επιδεικνύοντας μια εγκληματική άγνοια κινδύνου.
Άλλωστε, ακόμα και πριν την έξαρση της οικονομικής κρίσης, το 2010, τα πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν χαμηλές δημόσιες και υψηλές ιδιωτικές δαπάνες υγείας στη χώρα μας σε σχέση με το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ (59% του συνόλου των δαπανών υγείας ήταν δημόσιες με αντίστοιχο μ.ο του ΟΟΣΑ 72%), ενώ εξίσου χαμηλή- και όχι υπέρογκη όπως τεχνηέντως προβάλλεται - ήταν και η κατά κεφαλή δαπάνη υγείας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (2914 ΜΑΔ ενώ ο μ.ο. του ΟΟΣΑ ήταν 3268 MAΔ). Η στήριξη της Δημόσιας Υγείας και του Κοινωνικού Κράτους σε περίοδο κρίσης δεν είναι «δημοσιονομικό βαρίδι» από το οποίο πρέπει να απαλλαγούμε όσο γίνεται γρηγορότερα, αλλά αποτελεί πολιτική προτεραιότητα ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του λαού, την κοινωνική συνοχή και την ποιότητα της Δημοκρατίας. Η ιατρική φροντίδα και το φάρμακο δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα που διατίθενται με όρους αγοραστικής δύναμης και ανταποδοτικότητας ασφαλιστικών εισφορών, διευρύνοντας έτσι την ανισότητα στην πρόσβαση και στο τελικό αποτέλεσμα της περίθαλψης, αλλά ως κοινωνικά αγαθά που η Πολιτεία έχει υποχρέωση να αντιμετωπίζει με όρους καθολικής και δωρεάν κάλυψης πραγματικών υγειονομικών αναγκών, ανεξάρτητα από την εισοδηματική, εργασιακή ή ασφαλιστική θέση κάθε ασθενή.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), στην εισήγηση προς τη ΓΣ του ΟΗΕ για ένα «Οικουμενικό Σύστημα Υγείας», διατυπώνει τη θέση ότι οι υπηρεσίες Υγείας πρέπει να είναι προσιτές σε όλους ανεξάρτητα από την εισοδηματική τους κατάσταση. Μια θέση συμβατή με τη διακήρυξη της Άλμα Άτα «Υγεία για όλους» και όχι με τη νεοφιλελεύθερη λογική της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού που καταλήγει σε «Υγεία για τους πλούσιους».
Ο τρόπος χρηματοδότησης μιας πολιτικής καθολικής πρόσβασης στις υπηρεσίες Υγείας, δεν μπορεί να είναι το λεηλατημένο και χρεωκοπημένο από την ανεργία και τη μαύρη εργασία ασφαλιστικό σύστημα, αλλά η σταθερή επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω της δίκαιης φορολόγησης του πλούτου. Το σημερινό φορολογικό σύστημα αντίθετα, που το 60% των εσόδων του είναι έμμεσοι φόροι, επιβαρύνει δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα και εντείνει τις οικονομικές, τις κοινωνικές αλλά και τις υγειονομικές ανισότητες.
Προφανώς υπήρχε σοβαρό πρόβλημα προκλητής ζήτησης, συναλλαγής, ανυπαρξίας ελέγχου, σπατάλης και διαφθοράς στο Σύστημα Υγείας. Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο ήταν η συστηματική διαπλοκή του πελατειακού πολιτικού συστήματος με τα οργανωμένα συμφέροντα στο χώρο της περίθαλψης και του φαρμάκου, με τους «εθνικούς εργολάβους» της Υγείας, με το μεγαλοδιευθυντικό και καθηγητικό κατεστημένο της Ιατρικής αλλά και με μια σημαντική μερίδα του ιατρικού σώματος που με την ανοχή και τη συγκάλυψη των μηχανισμών εξουσίας λεηλατούσαν το δημόσιο χρήμα, τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τις τσέπες των πολιτών. Η διαπλοκή του Κράτους με τα πανίσχυρα ιδιωτικά συμφέροντα στο χώρο της Υγείας, εκφράστηκε πολύ χαρακτηριστικά στην περίπτωση των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλείων (ΚΕΝ) που εκτίναξαν το κόστος νοσηλείας και αποδείχθηκαν μηχανισμός διοχέτευσης δημόσιου χρήματος σε κρατικοδίαιτα ιδιωτικά θεραπευτήρια που αποπληρώνονται κατά προτεραιότητα από τον ΕΟΠΠΥ, τη στιγμή που μένουν απλήρωτοι οι υγειονομικοί και τα δημόσια νοσοκομεία.

Eρωτάται ο Υπουργός Υγείας και συνολικά η κυβέρνηση: 
1. Υπάρχει η πολιτική βούληση να αντιμετωπιστεί κατά προτεραιότητα η χρηματοδοτική και λειτουργική κατάρρευση του Δημόσιου Συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης; 
2. Πώς θα διασφαλιστεί - με δεδομένη την κατάρρευση εσόδων λόγω της ύφεσης και τον ανεπαρκέστατο προϋπολογισμό (0,4% του ΑΕΠ)- η δυνατότητα του ΕΟΠΠΥ να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες των ασφαλισμένων και στις υποχρεώσεις του απέναντι στους συμβεβλημένους υγειονομικούς, στα δημόσια νοσοκομεία και στους υπόλοιπους προμηθευτές φαρμάκων-υγειονομικού υλικού και υπηρεσιών; 
3. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση στην υλοποίηση του σχεδίου συγχωνεύσεων κλινικών, τμημάτων, ακόμα και ολόκληρων νοσοκομείων και στον «ακρωτηριασμό» των Οργανισμών τους και με ποια κριτήρια, δεδομένης της έντονης αμφισβήτησης των στοιχείων για την «πληρότητα» και την «αποδοτικότητα» των νοσηλευτικών μονάδων; 
4. Πώς θα επιλυθούν τα συσσωρευμένα προβλήματα των νοσοκομείων, των Κέντρων Υγείας και των υπόλοιπων νοσηλευτικών μονάδων, που δοκιμάζονται από τις ελλείψεις προσωπικού, φαρμάκων, υλικών και σύγχρονων υποδομών; 
5. Θα συνεχιστεί η παραχώρηση υποστηρικτικών λειτουργιών των νοσοκομείων (σίτιση, καθαριότητα, φύλαξη, συντήρηση, μισθοδοσία κλπ) σε ιδιωτικές συνεργεία, η οποία αποδεδειγμένα εκτινάσσει το κόστος και συνήθως υποβαθμίζει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών; Είναι αλήθεια ότι εξετάζεται από το Υπουργείο η εκχώρηση εργαστηριακών εξετάσεων από δημόσια νοσοκομεία σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα; 
6. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε μέτρα που προβλέπουν αυξημένη συμμετοχή των «χρηστών» στα φάρμακα και τις υπηρεσίες υγείας με βάση εισοδηματικά κριτήρια, που είναι βέβαιο ότι θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τα συνήθη «φορολογικά υποζύγια», δηλαδή τους μισθωτούς και συνταξιούχους; 
7. Έχει η κυβέρνηση σχέδιο ανάπτυξης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, της αποθεραπείας και της αποκατάστασης, της Δημόσιας Υγείας και της προληπτικής παρέμβασης στους νοσογόνους παράγοντες του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, τομείς στους οποίους κατά κοινή ομολογία υστερεί τραγικά η χώρα μας; Ειδικά στο διογκούμενο πρόβλημα των ανεμβολίαστων παιδιών που απειλεί τη δημόσια υγεία με επιδημίες μεταδοτικών νοσημάτων, πως θα παρέμβει η κυβέρνηση; 
8. Υπάρχει, τέλος, η βούληση να παταχθούν με συγκεκριμένα μέτρα τα υπαρκτά φαινόμενα της συναλλαγής και διαφθοράς στο σύστημα υγείας, της προκλητής ζήτησης υπηρεσιών και της σπατάλης, της οικονομικής εκμετάλλευσης του αρρώστου και της ανυπαρξίας αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου; 
9. Τι μέτρα πρόκειται να λάβει ώστε να στηριχθεί το δημόσιο σύστημα των ψυχιατρικών υπηρεσιών και να αντιμετωπισθεί επιτέλους η οικτρή πραγματικότητα των ράντζων; Πως ιδιαίτερα σχεδιάζει να αντιμετωπίσει τα επείγοντα προβλήματα των Ψυχιατρικών Τομέων Γενικών Νοσοκομείων και την ανάγκη ανάπτυξης νέων τμημάτων ; 
10. Πώς σχεδιάζει το Υπουργείο Υγείας να αντιμετωπίσει το θέμα της χρηματοδότησης των δομών ΝΠΙΔ του μη κερδοσκοπικού τομέα, που κινδυνεύουν με κατάρρευση; Πως θα διασφαλιστεί ο οικονομικός έλεγχος και ο έλεγχος ποιότητας αυτών των δομών ;
11. Πώς γενικότερα και σε ποια κατεύθυνση πρόκειται να κινηθεί το Υπουργείο Υγείας σε σχέση με την χαμηλή απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων για την Ψυχική Υγεία, τι σχεδιάζει σε σχέση με την εμπλοκή και των δημόσιων δομών σε αυτή τη διαδικασία και εάν πρόκειται να αναδιαπραγματευθεί το αναθεωρημένο σχέδιο ΨΥΧΑΡΓΩΣ με έναν επί της ουσίας δημόσιο διάλογο ;
Οι Επερωτώντες Βουλευτές

Αλέξης Τσίπρας
Ανδρέας Ξανθός
Κώστας Ζαχαριάς
Βασίλης Κυριακάκης
Ειρήνη – Ελένη Αγαθοπούλου
Κώστας Δερμιτζάκης
Γιάννης Ζερδελής
Νίκος Μιχαλάκης
Ιωάννα Γαϊτάνη
Ηρώ Διώτη
Βασιλική Κατριβάνου
Παναγιώτης Κουρουμπλής
Αφροδίτη Θεοπεφτάτου
Δημήτρης Στρατούλης
Δημήτρης Γελαλής
 Μαρία Κανελλοπούλου
Δριτσέλη Παναγιώτα
Χαρά Καφαντάρη
 Κώστας Μπάρκας
Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη
Μιχάλης Κριτσωτάκης
Δημήτρης Γάκης
Χρήστος Μαντάς
Αγνή Καλογερή
Αφροδίτη Σταμπουλή
Βασίλης Χατζηλάμπρου
Σταύρος Κοντονής
Μαρία Διακάκη