Δύο άκρως επίκαιρες ταυτότητες της Πολιτικής

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς» 21-2-15

Τα πρωταρχικά ερωτήματα, ο μεγάλος στόχος και η αξία της συλλογικότητας.

Έχει συμπληρωθεί σχεδόν ένας μήνας από τις εκλογές της 25 Γενάρη, που άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πολλοί από μας, ως απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετείχαμε ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία και συζητήσαμε πάρα πολύ με πολλούς πολίτες όλων «των αποχρώσεων». Συχνά αυτό που έμπαινε στην κουβέντα, πέρα από τα επίμαχα ερωτήματα για το χρέος, το τέλος της λιτότητας, αλλά και την δυνατότητα ενός «έντιμου συμβιβασμού» με τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις χωρίς διακύβευση των ουσιαστικών δικαιωμάτων του Λαού και της Χώρας, ήταν η ίδια η ποιότητα του πολιτικού λόγου και η ενεργοποίηση όλων των Πολιτών στην Πολιτική μέσα από τις διαδικασίες και τους θεσμούς της Δημοκρατίας. 

Αυτή δε η συζήτηση, ακολουθούσε μετά την απαρίθμηση αιτημάτων και την απάντηση μας να μην συνεχίζουν οι πολίτες στην ατελέσφορη λογική του δίπολου «Κυβερνώντες- Κυβερνώμενοι», αλλά να συμμετέχουν οι ίδιοι στην τελική διαμόρφωση των λύσεων, στην «παραγωγή» της Πολιτικής ξεκινώντας από την ουσιαστική εκπροσώπηση  ενός Εργασιακού ή Κοινωνικού Χώρου και καταλήγοντας στην διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της Πολιτικής Εξουσίας, μέσα από την συμμετοχή σε μαζικά, δημοκρατικά Κόμματα αρχών. Επιπλέον, εφόσον πάρα πολλοί από αυτούς εκφραζόταν θετικά για τις διακηρυγμένες αρχές και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στους ίδιους τους κεντρικούς άξονες της Πολιτικής μιας ενδεχόμενης (τότε) Κυβέρνησης της Αριστεράς μέσα από την συμμετοχή τους στο Κόμμα μας.

Η «πολιτική διαπάλη» ως επικοινωνιακό προϊόν

 Οι άνθρωποι ήταν απογοητευμένοι και από την ποιότητα της πολιτικής μαζικοποίησης των πρώτων δεκαετιών της μεταπολίτευσης, αλλά και από το ήθος, το ύφος και τις πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών όταν η «πολιτική διαπάλη», ήταν τελικά «θέατρο», επικοινωνιακό προϊόν προς αγορά με ψήφους για τους αδαείς. Για τους δε «ξύπνιους», υποταγή έναντι κάποιου εξευτελιστικού τιμήματος σε μια ουσιαστικά «μαφιόζικη πυραμίδα» επιτήδειων που εκφωνούσαν ιδεολογήματα και πολιτικά προγράμματα ως πρόσχημα. Κάποιοι βέβαια, πιο ψύχραιμοι, έλεγαν ότι και να μην είναι ανήθικη αυτή η «πυραμίδα» δεν τους αφορά. Είναι μια γραφειοκρατία που αναπαράγει τον εαυτό της και τίποτα παραπάνω. «Οπότε, ας αναθέτουμε την Πολιτική κάθε τέσσερα χρόνια στους πιο ικανούς και ηθικούς, στους «άριστους», να τους κρίνουμε αποστασιοποιημένα και ας μην εμπλεκόμαστε σε διαδικασίες που διαπιστωμένα έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα».  Τελικά η απαξίωση της Πολιτικής καταλήγει έτσι στην απαξίωση του πυρήνα της Συλλογικότητας.

Αυτές οι «πικρές» διαπιστώσεις γεννούσαν και μεταξύ μας μεγάλο προβληματισμό και συζητήσεις. Πως θα ανατρέψουμε την «λογική της ανάθεσης»; Πως όλος αυτός «ο Κόσμος της Βιοπάλης» που στο όνομά του μιλάμε, θα ενεργοποιηθεί ως συνειδητός και αποφασισμένος εθελοντής μαχητής για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της Χώρας μας; Ενεργοποίηση που έχουμε ανάγκη για να αντέξουμε και να παλέψουμε στην δύσκολη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας;

Ας τα πάρουμε όμως ένα – ένα: Είναι κακό η Πολιτική να είναι και Θέατρο;  Να συγκινεί; Ενδεχομένως να συναρπάζει ; Να μιλάει και με έναν άλλο τρόπο πέρα από τα τεχνοκρατικά επιχειρήματα; Να θέτει αξιακά, βαθιά και πρωταρχικά ερωτήματα;  τα οποία, έστω και αν τελικά καταφέρνει να τα απαντήσει στο «μέτρο του εφικτού», τα χρειάζεται προκειμένου να προκαλεί τις συνειδήσεις και τις καρδιές;  Να χρησιμοποιεί τις «μεγάλες διηγήσεις» ως μόνιμη παρώθηση για τα μικρά ρεαλιστικά «βήματα»;  Μήπως με αυτόν τον τρόπο η Πολιτική διαφυλάσσεται από το να είναι φτηνή παράσταση, υποκουλτούρα, παράλληλα με μια δήθεν «επιστημονικότητα» που αφορά τους «ειδικούς»; 

«Κάθαρση»

Υπάρχει –θεωρούμε- τρόπος, η Πολιτική, να γίνει σπουδαία Δραματική Τέχνη, να αναπαριστά τα υπαρκτά κοινωνικά δράματα και να επιδιώκει την «Κάθαρση» με τον τρόπο του αρχαίου δράματος. Δηλαδή να δώσει μιαν απάντηση για τις δυνατότητες και τα όρια των δικών της Αξιών μέσω της επίτευξης, της μερικής επίτευξης, ή ακόμα της μη επίτευξης κάποιων συναπτών  κοινωνικών στόχων. Και για να μην μιλάμε αφηρημένα, μιας και μιλάμε για την Ριζοσπαστική Αριστερά στις μέρες μας:  είναι αναγκαίο να μην ξεχνά στο Πολιτικό της Δράμα αυτά που θέλει μέσω της συλλογικής πράξης να επαληθεύσει:

Δηλαδή ότι οι Ανάγκες των Πολλών είναι πάνω από τα Κεφάλαια των Λίγων,

ότι η Λιτότητα και τα Χρέη είναι κίβδηλες καταστάσεις που χρησιμοποιούνται από αυτούς που θέλουν να γυρίσουν την Ιστορία των Λαών και των Κοινωνιών πίσω,

ότι τελικά όλη αυτή τη τεχνολογική και οικονομική πρόοδος που επιτελέστηκε και σήμερα χρησιμοποιείται για κάμψει δικαιώματα, ανήκει στον κόσμο της Εργασίας και πρέπει να ξαναγυρίσει σε αυτόν.

Αυτά να τα θυμάται η αριστερή Πολιτική, όταν θέλει στο μέτρο του εφικτού κάνει συμφωνίες για τις δανειακές συμβάσεις, ακόμα και αν γνωρίζει κάποιο εμπόδιο και προσωρινό όριο στην διεκδίκηση. Να προσπαθεί να κρατήσει κάτι που μπορεί να κερδίσει, αλλά να μην απεμπολήσει τον μεγάλο στόχο.

Ας δούμε και το δεύτερο: Η Συλλογικότητα, κάθε είδους όχι μόνο η Πολιτική, θέλει κόπο. Έχει αγώνα και αγωνία για την σύνθεση της ίδιας της ουσίας της, αλλά των στόχων της.

Θέλει κότσια για την εκφορά του οικείου Λόγου, για τον ουσιαστικό εναγκαλισμό του Λόγου του Άλλου για την ανάδειξη και την προάσπιση αυτού που πρωτεύει, το οποίο συνήθως είναι αυτό που και ο Άλλος κατανοεί, την καρτερία αλλά και την πειθώ για αυτό που περιμένει. Η πιο ασφαλής διαδικασία που μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα για αυτή την δουλειά είναι θεσμοί σαν τα κόμματα. Το ίδιο γίνεται  σε άλλο πλαίσιο και στην κάθε οργανωμένη κοινότητα.  Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο να μπει κανείς σε αυτή την διαδικασία, αν δεν έχει κίνητρο. Σήμερα όμως όσοι θέλουμε να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά έχουμε κίνητρο.

Συχνά και οι πολιτικές συλλογικότητες  χάνουν την ικμάδα τους και καταλήγουν «γραφειοκρατικές» ή αμοραλιστικές.  Δεν μπορεί όμως να είναι αυτού του είδους η Πολιτική Συλλογικότητα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όταν θέλει ν’ αλλάξει γρήγορα και αποφασιστικά την Χώρα μας. Αν είναι τέτοια τότε κανείς δεν αξίζει και να την ψηφίζει.

Αν έχει τα προβλήματα της, ενδεχομένως, αλλά έχει μέλλον τότε μπορεί να συμμετέχει και να την αλλάξει με τον τρόπο που περιγράφουμε πιο πάνω.

* μέλος ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Σάμου, Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την, παράταξη «Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη Γραμμή» 

http://www.e-dromos.gr/dyo-taytothtes/

Η κλειστή πόρτα

του Δημήτρη Σεβαστάκη*
Χτύπησε την πόρτα. Το άβαφο κόντρα πλακέ είχε μεγάλους λεκέδες - πιθανόν από χυμένο φραπέ. Σιωπή. Άναβε το κτήριο από τη φρικτή αθηναϊκή ζέστη του Ιουνίου. Κατέβηκε στον τρίτο όροφο. Στον δεύτερο. Κανείς. 11 το πρωί, έπρεπε κάποιος να βρίσκεται στα γραφεία. Τίποτα. Έφυγε κουρασμένος με την αίτηση στο χέρι. Γραφεία διεύθυνσης επαγγελματικής εκπαίδευσης. Κάτι τέτοιο. Είχε ήδη υποβάλει βιογραφικά και αιτήσεις πρόσληψης σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία, τις δημόσιες και ιδιωτικές σχολές, στα ΙΕΚ, Τεχνικά λύκεια κ.λπ. Πάντα υπήρχε ένας ξάδελφος ή κουμπάρος γραμματέως ή γιος διδάσκοντος ή φίλος του κόμματος και προσλαμβάνονταν στη θέση του. «Αφήστε μια αίτηση και το βιογραφικό σας και θα σας ειδοποιήσουμε». Ποτέ και κανείς δεν του είχε τηλεφωνήσει. Ποιος λέει ότι αυτό το εργασιακό μοντέλο είναι προϊόν της κρίσης; Από τη δεκαετία του '90 που περιγράφω το (αυτοβιογραφικό ) περιστατικό, το ίδιο συμβαίνει - με μεγαλύτερη ένταση σήμερα. Θα μπορούσα, όμως, να τιτλοφορήσω το θέμα «Η κλειστή πόρτα». Όλα κλειστά, κατάκλειστα, αν πήγαινες απ' τον κανονικό δρόμο. Έπρεπε να πας από κάποιον. «Πήγαινε βρες τον Κώστα και πες του ότι έρχεσαι από μένα. Θα του τηλεφωνήσω κι εγώ». Ένα κλειστό σύστημα ορίζει τι θα κάνεις στη ζωή σου, αν θα βρεις δουλειά, με τι χρήματα, με ποια κανονικότητα. Δεν είναι απλώς θέμα καπιταλισμού, είδους καπιταλισμού, αναπτυξιακής οδού κ.λπ. Η αναπαραγωγή της ευνοιοκρατίας, οι αμοιβαίες δουλείες, οι αλληλεξυπηρετήσεις και αλληλεξαρτήσεις. Πάντα «τα δικά μας παιδιά», τα οποία επιλέγουν τα «δικά τους παιδιά» και πάει λέγοντας. Ακόμα κι η Αριστερά, τηρουμένων των αναλογιών, επηρεάστηκε (και βόλεψε). Πώς απάντησε η χώρα στην κρίση, ακολουθώντας αυτό τον δρόμο, τον δρόμο του «κολλητού»; Πώς αναπτύχθηκε; Πώς ενσωμάτωσε το κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε.; Πώς διαπραγματεύτηκε την Κοινή Αγροτική Πολιτική; Τι συνδικαλιστικό κίνημα διαμόρφωσε; Τι είδους συνεταιρισμούς; Πόσο φιλολαϊκή και δημοκρατική είναι η δημόσια διοίκηση; Ποιο είναι το πολιτικό πρωτόκολλο που κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο; Φαντασία, ποιότητα ή κοινότοπες ηλιθιότητες; Ξέρουμε τις απαντήσεις. Δεν λέω ότι για όλα φταίνε τα πολιτικά γιουσουφάκια, αλλά επιμένω στη θεματολογία γιατί αν μια χώρα ιεραρχεί τις ίδιες τις συμβολικές και κυριολεκτικές επενδύσεις της, δηλαδή τα εκπαιδευμένα παιδιά, τα ταλέντα, τα αστέρια της με τον τρόπο της οικογενειακής, φιλικής, τοπικής, πολιτικής εύνοιας, τότε η χώρα δεν διαθέτει στοιχειώδεις ιεραρχικούς μηχανισμούς. Δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά καλού - κακού, αποδοτικού - ξεπερασμένου, λειτουργικού - ανασχετικού, τίμιου - ανέντιμου. Η χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανή σκέψης, πολιτικής δικαιοπραξίας, παραγωγής. Θα λειτουργεί σαν σαράβαλο, ασανπλαζ από σκραπ. Έτσι όπως συνέβη τόσες και τόσες δεκαετίες και εξακολουθεί να συμβαίνει. Γκρίνιες. Απελπισίες; Μπα. Αυτό το αισχρό και επίμονο φαινόμενο, εφόσον αποτελεί πρόβλημα -και είναι πρόβλημα, όλοι το καταλαβαίνουν-, τότε η ίδια η κοινωνία μας οδηγείται σ' έναν αρχαϊσμό: Αυτό που έχει να λύσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι εξόχως Μη αριστερό και πρωτίστως Μη υψηλό. Είναι ένα κληροδότημα που περιέχει καί τον κληροδότη καί τον κληρονόμο. Είναι ένα σπίτι-φάντασμα που υποδουλώνει, είναι το αραχνιασμένο και ισχυρότατο απότοκο του πολυετούς συστήματος, που θα δημιουργήσει τις τεράστιες αδράνειες, τα μπλοκαρίσματα, τα φρένα. Διαθέτει η Αριστερά τη διορατική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης; Ναι. Έχει αποφασίσει να συγκρουστεί με τις αντιδραστικές δομές οπισθοφυλακής, που μάλιστα ξεπερνάνε (και μασάνε) τους κυβερνητικούς, τους σαμαράδες και τους βενιζέλους; Αυτό τον πηχτό χυλό των στενών κομματόσκυλων των δικτύων από «κολλητούς»; Έχω την εντύπωση ότι μόλις ένα κείμενο, ένα άρθρο, μια ομιλία, πλησιάζει ή αγγίζει το σημείο G του συστήματος, κάνει πίσω ή φεύγει στην αοριστία. Είναι όμως πολύ απλό στον εντοπισμό. Κάποιος που βλέπει ένα ταλέντο και το πετάει έξω από ανασφάλεια, είναι αντίπαλος. Κάποιος που λειτουργεί με κολλητούς, είναι αντίπαλος. Αυτός που δεν αγγίζει τις στρούγκες τις τρυπωμένες στα σπλάχνα της διοικητικής πραγματικότητας, είναι αντίπαλος. Αυτός που δεν αποκλείει (γιατί είναι ξάδερφος) το λαμόγιο που πουλάει φούμαρα στο Δημόσιο, είναι αντίπαλος. Όχι εχθρός. Αντίπαλος. Πιο αόρατος από τον Σαμαρά. Πιο άηχος απ' τον Άδωνι. Πιο αναίσθητος απ' όλους μαζί. Γιατί τα λέω αυτά; Λείπουν τα ταλέντα από τη νέα πραγματικότητα; Δεν αξιοποιούνται τα αστέρια; Ακριβώς αυτό. Περιθωριοποιούνται. Και όχι μόνον. Το υπόδειγμα που επιβιώνει είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το γεγονός ότι αυτό διδάσκεται και παραδειγματίζει. Το γεγονός ότι ένας νέος πρέπει να αναζητήσει «έναν τάδε για να πάει στον δείνα», το ότι πρέπει να μεταμφιεστεί (ή, φευ, να γλύψει), να προαπωλέσει την αξιοπρέπειά του, γιατί νιώθει ότι πρέπει να περάσει διαρκείς εξετάσεις συμμόρφωσης. Και μόνο αυτό καταστρέφει κάθε προοδευτικό εγχείρημα. Η καμαρίλα έχει κατοίκους και αναπαραγωγούς. Και η οριακή στιγμή της χώρας και του λαού απαιτεί καθαρό αέρα κι όχι παραγοντίσκους και αυλικούς.
ΥΓ 1. Άλλωστε η ιστορία το 'χει δείξει. Ο δούλος είναι ο πρώτος που θα στραφεί εναντίον. Αν πρόκειται δε και για εγωπαθή δούλο (ναι, αυτόν που δεν μπορεί να εννοήσει τον εαυτό του αποκλίνοντα και επιλέγει τη δουλεία ως όχημα ένταξης), τότε είναι βέβαιον ότι εγωπάθεια, ανασφάλεια και δουλεία θα είναι το φαρμάκι.
ΥΓ 2. Γκρινιάζω ελπίζοντας.

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis @arch.ntua.g
πηγή: http://www.avgi.gr/article/4749392/i-kleisti-porta

Red NoteBook - [στήλες] Εκλεκτικές συγγένειες: ναζί και νεοφιλελεύθεροι

Red NoteBook - [στήλες] Εκλεκτικές συγγένειες: ναζί και νεοφιλελεύθεροι


Από γνωστούς ηθοποιούς που αποφάσισαν να πολιτευτούν έως το Protagon, από τον Τζήμερο και την παρέα του των βορείων προαστίων έως τους ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους της ΝΔ, η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται με επιείκεια, ανοχή, και συμπάθεια –συγκεκαλυμμένη μεν, πλην όμως ορατή δια γυμνού οφθαλμού, ως ημι-παράνομη έλξη

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Η άνοδος του ναζισμού στην Ελλάδα, εκτός από τις άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις που μας επεφύλασσε, ανέδειξε και την απροσδόκητη ανεκτικότητα των νεοφιλελεύθερων έναντι του οργανωμένου φασισμού. Από γνωστούς ηθοποιούς που αποφάσισαν να πολιτευτούν έως το Protagon, από τον Τζήμερο και την παρέα του των βορείων προαστίων έως τους ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους της ΝΔ, η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται με επιείκεια, ανοχή, και συμπάθεια –συγκεκαλυμμένη μεν, πλην όμως ορατή δια γυμνού οφθαλμού, ως ημι-παράνομη έλξη. Πρόκειται για μια έλξη που απελευθερώνει το μίσος των νεοφιλελεύθερων για την Αριστερά. Ένα μίσος που παρέμενε βουβό και υπόγειο επί δεκαετίες εξαιτίας των όρων του πολιτικού παιχνιδιού που είχαν διαμορφωθεί στην προηγούμενη ιστορική περίοδο: Από τον αντιδικτατορικό αγώνα και την Μεταπολίτευση, είχε αναδυθεί μια Αριστερά υπερβολικά δημοκρατική, νόμιμη και σεβαστή, ενάντια στην οποία ήταν αδύνατο να εκφωνήσεις τα εμφυλιοπολεμικά ιδεολογήματα της Δεξιάς χωρίς να γίνεις γραφικός. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής επιτρέπει στο βουβό μίσος των νεοφιλελεύθερων να εκφραστεί, προς το παρόν ακολουθώντας παράπλευρους δρόμους, σαν νευρωτικό μίσος που δεν μπορεί να πάρει ακόμη την μορφή της ναζιστικής υστερίας.

Τι είναι, όμως, αυτό που θεμελιώνει το κοινό μίσος των νεοφιλελεύθερων και των ναζήδων για την Αριστερά;

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο εκ πρώτης όψεως, ο νεοφιλελευθερισμός μοιράζεται με τον ναζισμό τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα, που είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός. Πρόκειται για τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα που παίρνει δύο διαφορετικές μορφές, που αποτελεί την πρώτη ύλη για τη διατύπωση δύο ξεχωριστών πολιτικών θεωριών, δύο ιδιαίτερων ηγεμονικών πολιτικών σχεδίων, τόσο ξεχωριστών και τόσο ιδιαίτερων που πρέπει να ξύσουμε αρκετά την επιφάνειά τους για να διακρίνουμε τον κοινό τους πυρήνα.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός δια της αγοράς. Τόπος που παράγει αλήθεια, η αγορά, επικυρώνει κοινωνικά τις ατομικές δεξιότητες, γνώσεις, προσπάθειες και θυσίες όσων παράγουν εμπορεύματα –είτε αυτοπροσώπως είτε με τη διαμεσολάβηση ενός εργοδότη. Κάθε άτομο ρίχνεται στον ανταγωνισμό με τους άλλους παραγωγούς, με τα εφόδιά του, που είναι το «ανθρώπινο κεφάλαιο» του, για την επικράτηση, την υλική ανταμοιβή, τον πλουτισμό και την κοινωνική αναγνώριση. Η επιβίωση και η κοινωνική άνοδος των ικανοτέρων, δηλαδή των ισχυρότερων, είναι το παιχνίδι της καπιταλιστικής αγοράς το οποίο αποθεώνει ο νεοφιλελευθερισμός. Για τα θύματα αυτού του κοινωνικού πολέμου δεν υπάρχει καμία πρόνοια εκτός από την φιλανθρωπία, είτε με την παραδοσιακή της μορφή είτε ως «δίχτυ κοινωνικής προστασίας» για όσους πέφτουν εκτός παλαίστρας. Το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος δεν έχει αξία για αυτούς επειδή νοθεύει το παιχνίδι της αγοράς, που είναι τόπος παραγωγής αλήθειας: μιας αλήθειας που πρέπει να ακουστεί επειδή εγκαθιδρύει μια φυσική τάξη πραγμάτων μεταξύ ατόμων με κριτήριο την προσωπική τους αξία, το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους. Ο κοινωνικός δαρβινισμός των νεοφιλελεύθερων είναι λοιπόν ένα καθεστώς διακρίσεων που θέλει να εμφανίζεται ως αποτέλεσμα δικαιοσύνης –μιας δικαιοσύνης που απονέμεται στους «άξιους», σε μια δημοκρατική ελίτ, που δεν προσδιορίζεται από τον Θεό, αλλά από τον φυσικό τόπο παραγωγής αλήθειας που είναι η αγορά. Οι χαμένοι της αγοράς, σε μια νεοφιλελεύθερη κοινωνία με δεξιά διακυβέρνηση είναι οι φτωχοί που ζουν στο όριο της ανθρώπινης ύπαρξης, και σε μια νεοφιλελεύθερη κοινωνία με σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση είναι οι φτωχοί που ζουν με «δίχτυ κοινωνικής προστασίας». Σε κάθε περίπτωση, οι πιο αδύναμοι πρέπει να κάνουν στην άκρη για να ζήσουν οι ισχυροί με τον πλούτο και την φήμη που τους αξίζει. 

Ο ναζισμός είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός των λαϊκών στρωμάτων, ο κοινωνικός δαρβινισμός της φυσικής βίας των λαϊκών στρωμάτων που ασκείται επί των πιο αδύναμων για να σωθούν οι υπόλοιποι. Την «αλήθεια» εδώ την παράγει η φαντασίωση της βιολογικής διαφοράς , της καθαρότητας του «ελληνικού αίματος», που ορίζει μια πρωταρχική κοινωνική ενότητα, το Ελληνικό Έθνος, μια ενότητα που υπερβαίνει κατά πολύ τις ταξικές και γενικά όλες τις κοινωνικές διαιρέσεις. Αυτό που επικυρώνει κοινωνικά την ατομική «αξία», τα ατομικά προτερήματα, στην περίπτωση του ναζισμού, είναι το Αίμα, η Φυλή, η υποτιθέμενη βιολογική ανωτερότητα των Ελλήνων. Κάθε άτομο ρίχνεται στον ανταγωνισμό με τους εχθρούς της Φυλής, με τα εφόδιά του, που είναι η φυσική του ανωτερότητα και η δύναμη της θέλησης που απορρέει από αυτήν, για την επικράτηση, την υλική ανταμοιβή, και την κοινωνική αναγνώριση από τα άλλα μέλη του Έθνους. Η επιβίωση και η κοινωνική άνοδος των ικανοτέρων, δηλαδή των ισχυρότερων, είναι το παιχνίδι της πολιτικής βίας το οποίο αποθεώνει ο ναζισμός. Για τα θύματα ενός τέτοιου κοινωνικού πολέμου, όλους τους αδύναμους ανθρώπους και  τους υπερασπιστές τους (τους προδότες του Έθνους, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και κομμουνιστές), δεν υπάρχει καμία πρόνοια, αντιθέτως υπάρχει η πρόθεση της εξόντωσης. Το κοινωνικό κράτος έχει αξία για τους ναζήδες, μόνο όμως για τους Έλληνες, επειδή είναι μηχανισμός αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της Φυλής. Ο κοινωνικός δαρβινισμός του ναζί είναι λοιπόν ένα καθεστώς διακρίσεων που θέλει να εμφανίζεται ως αποτέλεσμα δικαιοσύνης –μιας δικαιοσύνης που απονέμεται στους «άξιους», σε μια βιολογική ελίτ, που προσδιορίζεται από τον υποτιθέμενο φυσικό τόπο παραγωγής αλήθειας που είναι η βιολογική διαφορά, το Αίμα. Οι πιο αδύναμοι πρέπει να κάνουν στην άκρη, στην εξορία ή στον θάνατο,  για να ζήσουν οι ισχυροί με τον πλούτο και την δόξα που τους αξίζει.

Βεβαίως, θα ήταν άδικο να εξομοιώσουμε τον νεοφιλελευθερισμό με τον ναζισμό, αφού οι διαφορές στην επιφάνεια είναι πολλές: ο νεοφιλελευθερισμός προσφέρει στους ισχυρούς τα προνόμια της αστικής τάξης ενώ ο ναζισμός το προνόμιο μιας απλής επιβίωσης, τα κριτήρια με τα οποία οι δύο ιδεολογίες αποφασίζουν ποιος ανήκει στους εκλεκτούς είναι διαφορετικά, ο ναζισμός συγκροτείται ως εθνικισμός ενώ ο νεοφιλελευθερισμός ως διεθνισμός, ο ένας περιφρονεί την αστική δημοκρατία, ο άλλος την αποθεώνει (έστω στα λόγια) κλπ.

Ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε στις δύο ιδεολογίες και μια συγγένεια, μιαν εκλεκτική συγγένεια, έναν κοινό ιδεολογικό πυρήνα, που είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός: Αμφότερες οι ιδεολογίες επιχειρούν να νομιμοποιήσουν καθεστώτα διάκρισης σε βάρος των πιο αδύναμων για να αμειφθούν οι ισχυρότεροι με πλούτο, φήμη, δόξα ή έστω με μιαν απλή επιβίωση σε καιρούς κρίσης. Ο καθένας με τον τρόπο του, ο νεοφιλελεύθερος και ο ναζί, θέλουν να εγκαθιδρύσουν καθεστώτα διάκρισης που προσφέρουν σε μερικούς το προνόμιο της υπεροχής έναντι των πιο αδύναμων. Για αυτόν τον λόγο τρέφουν το ίδιο μίσος για την Αριστερά, έξαλλο και υστερικό οι μεν, νευρωτικό και ύπουλο οι δε, πάντως το ίδιο μίσος για την Αριστερά, επειδή θέλει να χτίσει μια κοινωνία όπου οι ισχυροί δεν θα συνθλίβουν τους αδύναμους επειδή αυτή η διάκριση δεν θα είναι καν σημαντική και θα θεωρείται κατάλοιπο βαρβαρότητας.

Απομένει τώρα να δούμε σε ποια πολιτικά μονοπάτια μάς οδηγεί αυτή η εκλεκτική συγγένεια στην σημερινή συγκυρία πολιτικής κρίσης, δηλαδή με ποιο τρόπο εκφράζεται ή μπορεί να εκφραστεί στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Ο ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΚΡΕΜΑΛΑ

Αν πιστέψουμε το σχετικό ρεπορτάζ του Βήματος, ο Στουρνάρας ανησυχεί. Είπα στους αρχηγούς –του τρεις της κυβέρνησης εννοεί- ότι εγώ δεν θέλω να είμαι αυτός που θα κρεμάσουν στο Σύνταγμα, εξομολογήθηκε στο συντάκτη της εφημερίδας. Και πότε κατά τη γνώμη του κινδυνεύει με κρεμάλα; Αν δεν πάρει τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα, και τα οποία θα έχουν τραγικές συνέπειες για την οικονομία, για εκατομμύρια πολίτες και για τη χώρα –αλλά ευτυχώς όχι για τον ίδιο!

Δεν διευκρινίζει βέβαια ο υπουργός ποιος θα τον κρεμάσει. Διευκρινίζει όμως γιατί. Σύμφωνα με το σενάριό του, αν η τρόικα εσωτερικού δεν πετσοκόψει κόσμο για να βρει τα 11,5 δις –που είναι 16, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα- η τρόικα εξωτερικού δεν θα μας δώσει τη δόση, θα διακοπεί η χρηματοδότηση των τραπεζών, θα επέλθει ασφυξία, δεν θα υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν συντάξεις και μισθοί, άρα θα υποχρεωθεί η κυβέρνηση να αποχωρήσει από το ευρώ και να κόψει χρήμα. Όπερ, έδει, δείξαι.


Καμιά πρωτοτυπία, είναι η πρώτη σκέψη. Κοτζάμ σοσιαλιστής, μάνατζερ των μάνατζερ, τεχνοκράτης με τη βούλα και δεν έχει σταλιά φρεσκάδα. Τόσο που να μας σερβίρει τα μπαγιάτικα που παρασκεύασαν ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου στην κουζίνα του ΔΝΤ πριν δυο χρόνια κι από τότε μας τα ταΐζουν ανελλιπώς κάθε φορά που εξαπολύουν την αγριότητα εναντίον μας. Ένας εκβιασμός φαιός, μονότονος, απεχθής, που κατάντησε πια αηδία και δεν αξίζει ούτε να απαντήσει κανείς.
Αλλά την κρεμάλα τη την ήθελε ο Στουρνάρας; Είναι τόσο αναίσθητος που δεν βλέπει τις χιλιάδες κρεμάλες στις οποίες οδηγεί τους αθώους η πολιτική του; Είναι τόσο κυνικός, ώστε να αγνοεί τη δυστυχία, την απόγνωση, την ερήμωση και το θάνατο –μάλιστα το θάνατο, τις κρεμάλες κυριολεκτικά- που σπέρνει με τις επιλογές της η κυβέρνησή του; Και πουλάει εξυπνάδα ότι δεν θέλει να είναι αυτός που θα κρεμαστεί –αυτός βλέπετε πρέπει να ολοκληρώσει το ελληνικό πείραμα και μετά ελεύθερος κι ωραίος να αναλάβει την επόμενη δουλειά.

Θα έπρεπε να προσέχει τι λέει στο σπίτι του κρεμασμένου ο έμπιστος της τρόικας. Γιατί μια κοινωνία τρελαμένη από τα μέτρα σκληρότητας και αγριεμένη από την πολιτική βαρβαρότητας κανένας δεν πρέπει να την προκαλεί…

ΙΣΚΡΑ - ΑΥΓΗ 21/8/2012

Συρμαλένιος Ν: "Η βάναυση κακοποίηση του 15χρονου κοριτσιού και ο ρατσιστικός παροξυσμός"

« Είναι η πράξη, όχι η εθνικότητα ηλίθιε! 

Η βάναυση κακοποίηση του 15χρονου κοριτσιού και ο ρατσιστικός παροξυσμός

 Συρμαλένιος Νίκος, Βουλευτής Κυκλάδων

Τρία περιστατικά εγκληματικότητας και παραβατικότητας στις Κυκλάδες τις τελευταίες μέρες, ανέδειξαν και πάλι τις επιπτώσεις και τις παρενέργειες μιας βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης που περνά η ανθρωπότητα.

Πρόκειται για την αποτρόπαιη κακοποίηση του 15χρονου κοριτσιού από το νεαρό Πακιστανό στην Πάρο, για την εν ψυχρώ δολοφονία του ιδιοκτήτη μπαρ στη Σύρο από τον 62χρονο εργαζόμενο του Νεωρίου, για τη σύλληψη ζεύγους Αφγανών στη Σαντορίνη που προωθούσαν μέσω του αεροδρομίου με πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα ομοεθνείς τους προς χώρες της Ευρώπης.    

Κάποιοι, αξιοποιώντας τη δίκαιη κατακραυγή για τη βάναυση κακοποίηση του 15χρονου κοριτσιού, ανάμεσα τους τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, αλλά και το κόμμα του κ. Καμμένου, νόμισαν ότι βρέθηκε η χρυσή ευκαιρία για να «λυθεί» το μεταναστευτικό, θεωρώντας ότι αν οξύνουν τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας θα δοθεί ένα αποφασιστικό κτύπημα στο οξύ πράγματι πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης.

Όμως το πρόβλημα αυτό που εδράζεται κυρίως στη ζοφερή πραγματικότητα του κέντρου της Αθήνας, αλλά και πολλών άλλων πόλεων και περιοχών της χώρας, όπου συσσωρεύονται χιλιάδες εξαθλιωμένοι παράνομοι μετανάστες, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με τις εκστρατείες εθνοκάθαρσης της Χρυσής Αυγής, ούτε βέβαια με τις επιχειρήσεις σκούπα «Ξένιος Ζεύς», που με τη στήριξη και των κυρίαρχων μμε, πλασάρουν προς τον ελληνικό λαό την αυταπάτη ότι έτσι θα υπάρξουν ριζικές λύσεις στο πρόβλημα, η εγκληματικότητα θα σταματήσει, η οικονομία θα επανέλθει στα ανθηρά της επίπεδα, οι μολυσματικές νόσοι θα απομακρυνθούν και πλέον η χώρα αμόλυντη και καθαρή, θα βαδίσει στο δρόμο του παραδείσου….

Όλοι αυτοί, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, ότι οι πραγματικές αιτίες αυτής της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης που περιλαμβάνει όχι μόνο τους μετανάστες αλλά και τους έλληνες πολίτες συνολικά, είναι η συνεχιζόμενη εξαθλίωση και φτώχεια που παράγεται από τους πολέμους, από την ανακατανομή πόρων και αγαθών υπέρ του πλούτου, από τον έλεγχο των παγκόσμιων αποφάσεων από την ολιγαρχία μιας κάστας οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτικών συμφερόντων, από τις πολιτικές τύπου μνημονίων, σε τελευταία ανάλυση από ένα σύστημα κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, που οδηγεί σε δυστυχία και απελπισία δισεκατομμύρια ανθρώπους όπου γης.

Αν όλα αυτά ήταν κατανοητά, θα μπορούσαν οι συμπολίτες μας στη χώρα αλλά και στις Κυκλάδες, να κατανοήσουν ότι τα τρία περιστατικά που περιγράψαμε παραπάνω, έχουν κοινές αιτίες και ρίζες, που αν δεν αρθούν, η ανθρωπότητα θα βαδίζει σε βαθύτερη κρίση χωρίς επιστροφή. Η φτώχεια, η απελπισία, η εξαθλίωση,  η ανεργία, η ζωή χωρίς ελπίδα, θα βαθαίνουν ακόμα περισσότερο και τότε οι απονενοημένες κινήσεις, ο πανικός, η επιθετικότητα, η βαρβαρότητα, η  κτηνωδία, η εγκληματικότητα θα γίνουν νόμος της κοινωνίας. Είναι προφανές ότι η τεράστια εξάπλωση των ψυχικών διαταραχών, με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι απόλυτη απόρροια των παραπάνω.

Αντί λοιπόν να στεκόμαστε απλά στην καταδίκη ή και στην πρόσκαιρη ικανοποίηση από πράξεις που ικανοποιούν πρόσκαιρα το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ας αγωνιστούμε δυνατά για να ανατρέψουμε τις πραγματικές αιτίες που παράγουν και αναπαράγουν το πρόβλημα. Ας μην στεκόμαστε παρατηρητές στη βαρβαρότητα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ας παλέψουμε για να υπάρξει πραγματικά δικαιότερος κόσμος, Για να υπάρξουν ανατροπές. Για να υπάρξει ουσιαστική ανακατανομή πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην αναζητούν τύχη έξω από τις πατρίδες τους, για να σταματήσουν οι πόλεμοι και η κατευθυνόμενη ένταση των φυλετικών, θρησκευτικών και εθνοτικών διακρίσεων.

Για να απαλλαγούμε από τα μνημόνια και τις λογικές εξυπηρέτησης των τοκογλύφων, για να υπάρξει Ευρώπη της ειρήνης, της κοινωνικής συνοχής, της δημοκρατίας, Ευρώπη των λαών, όπου όλες οι χώρες μέλη θα έχουν ισότιμο βάρος και λόγο στις αποφάσεις. Για να υπάρξει ριζική αναθεώρηση των  αποφάσεων του τύπου «Δουβλίνο II», που μετέτρεψαν τη χώρα μας σε αποθήκη απελπισμένων ψυχών, που υποχρεούνται να παραμένουν στη χώρα εισόδου, χωρίς να μπορούν να προωθηθούν σε άλλες χώρες προορισμού, όπου οι μετανάστες επιθυμούν. Για να υπάρξει κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, για να είναι τα σύνορα μας, κοινά σύνορα της Ε.Ε.

Πέραν αυτών, θα πρέπει να προχωρήσουν και μέτρα βραχυμεσοπρόθεσμα που μπορούν κάπως να ανακουφίσουν το πρόβλημα. Να προχωρήσουν γρήγορα οι διαδικασίες εφαρμογής του νέου νόμου 3907/2011 για το άσυλο, έτσι ώστε να εξετάζονται με ταχύτητα οι αιτήσεις των χιλιάδων ανθρώπων, που τώρα συσσωρεύονται περιμένοντας τις σχετικές αποφάσεις. Να αξιοποιηθούν τα ευρωπαϊκά προγράμματα για τη δημιουργία ανοικτών κέντρων προσωρινής φιλοξενίας όπου θα προσφέρονται αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα μας ώστε να μην ενοχλούν και να μην ενοχλούνται, ώστε να προσφέρουμε σε κατεστραμμένους ανθρώπους ανακούφιση αλλά και να επιτρέψουμε στους Έλληνες να διατηρήσουν την ανθρωπιά τους βάζοντας τέλος στις εκρηκτικές συνθήκες που υποθάλπει η εφαρμοζόμενη πολιτική. Να στηριχθούν οικονομικά οι περιοχές  που εσκεμμένα έχουν εγκαταλειφθεί και μετατραπεί σε γκέτο όπου Έλληνες και μετανάστες είναι στο έλεος της ανέχειας και της εγκληματικότητας.

    10/8/2012

πηγή EcoLeft

"Πιτσιρίκος": Τελευταία ελπίδα για την Ευρώπη: ΣΥΡΙΖΑ

Τελευταία ελπίδα για την Ευρώπη: ΣΥΡΙΖΑ

Η Ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Η Ελλάδα θεωρήθηκε ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης αλλά σήμερα έχει τη δυνατότητα να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Ένωση των κοινωνιών και των πολιτών, όχι την Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών.

Τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ –και όλους όσοι εκπροσωπούν το σύστημα που οδήγησε τη χώρα μας στην χρεοκοπία- προσπαθούν με λύσσα να παρουσιάσουν μια πιθανή νίκη της Αριστεράς στις επόμενες εκλογές, ως καταστροφή για τη χώρα και υποστηρίζουν πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει την έξοδο από το ευρώ.

Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η νίκη της Αριστεράς είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη.

Η κυρία Μέρκελ και οι διοικούντες την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τόσο χαζοί, ώστε να οδηγήσουν στην έξοδο από το ευρώ την Ελλάδα επειδή οι πολίτες της ψήφισαν ένα κόμμα το οποίο δεν μπορούν να ελέγξουν και να εκβιάσουν, όπως έκαναν επί δεκαετίες με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Αν μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα αναγκαστεί σε έξοδο από την ευρωζώνη, το μήνυμα που θα σταλεί σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες είναι πως όποιος δεν υπακούει στη Γερμανία τιμωρείται.

Η «αποβολή» της Ελλάδας από την ευρωζώνη –μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές- θα έμοιαζε με μια πράξη εκδίκησης απέναντι στους Έλληνες που δεν συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις και δεν ψήφισαν αυτό που πρόσταζε η Γερμανία.

Η κυρία Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση δεν θα έκαναν ποτέ ένα τέτοιο λάθος. Ήδη, πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι τρομερά ενοχλημένες από την ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρώπη. Μια τέτοια στάση απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες θα προκαλούσε οργή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες εναντίον της Γερμανίας. Αυτό η Γερμανία δεν το θέλει. Θα αναγκαστεί να φανεί γενναία απέναντι στην επιλογή των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές και να αντιμετωπίσει το εκλογικό αποτέλεσμα με σεβασμό.

Συζητώντας επί χρόνια για τις αγορές, ξεχάσαμε τη Δημοκρατία. Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Το Ευρώ δεν είναι Δημοκρατία. Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα.

Ακόμα κι αν το ευρώ πάψει να είναι το κοινό νόμισμα των ευρωπαϊκών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να υπάρχει και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Και δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία.

Και πού οφείλεται η λύσσα των καθεστωτικών ΜΜΕ, των τηλεδημοσιογράφων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο στους πολίτες;


Είναι απλό. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει στις εκλογές και γίνει κυβέρνηση, θα αποκτήσει πρόσβαση σε μια σειρά από στοιχεία και συμφωνίες που «καίνε» αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα επί 38 χρόνια αλλά «καίνε» και αυτούς που έκαναν τις συμφωνίες μαζί τους. Εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και η οικονομική ελίτ παλεύουν για να σωθούν. Παλεύουν για να σώσουν τους εαυτούς τους, όχι τη χώρα – άλλωστε, για να σωθούν οι ίδιοι, υπέγραψαν και το Μνημόνιο.

Γιατί ξέρουν πως για πολλούς από αυτούς –μετά από την πλήρη αποκάλυψη των πεπραγμένων τους- η κατάληξη θα είναι το δικαστήριο και η φυλακή.

Δεν ξέρω πώς συνέβη αυτό αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ –από κεί που ήταν ένας μικρός συνασπισμός κομμάτων που σχεδόν κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά- έχει μετατραπεί στη μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια μέσα στην ευρωζώνη.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές εγγυάται τη Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δείχνει πως οι λαοί αποφασίζουν για την τύχη τους.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία αλλά είναι η πραγματικότητα:


Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια στην ευρωζώνη, ενώ, παράλληλα, μπορεί να σώσει και την Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

(Το αν θα συνεχίσει να υπάρχει το ευρώ είναι μια άλλη συζήτηση, ένα άλλο θέμα. Ήδη, κορυφαίοι ξένοι οικονομολόγοι και μεγάλα έντυπα του εξωτερικού υποστηρίζουν πως το ευρώ έχει τελειώσει και η ευρωζώνη θα διαλυθεί πολύ σύντομα.)

(Πριν από λίγες ημέρες, έγραψα γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να διαπραγματευτεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση: «Ποιος μπορεί;».)
πηγή:ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ

Αναγνωρίζεται η "ευρωπαϊκή σημασία" της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ από τη Libération

σε αντίθεση από τα διαπλεκόμενα παπαγαλάκια της ελληνικής τηλοψίας..

Επιτυχία "ευρωπαϊκής σημασίας"
«ΣΥΡΙΖΑ ή η ευκαιρία να αλλάξουμε την Ευρώπη» γράφει η Libération


Παρίσι, Γαλλία
«Γεγονός ευρωπαϊκής κλίμακας» χαρακτήρισαν δύο Γάλλοι πανεπιστημιακοί την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα, με κοινό τους άρθρο στην αριστερή γαλλική εφημερίδα Libération.

Ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι «σε μια χώρα που αποσυντίθεται ολοένα και πιο γρήγορα, εκεί που απλώνεται η παραληρηματική σκιά των νεοναζί, αυτός ο αριστερός σχηματισμός ενσαρκώνει την μοναδική αχτίδα ελπίδας. Ενάντια στον εκφυλισμό της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης, η εναλλακτική περνάει από την Αθήνα».

Ο καθηγητής Οικονομίας Σεντρίκ Ντιράν και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Ραζμίγκ Κεσεγιάν δεν φείδονται εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών.

Θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του ομάδας Αλέξη Τσίπρα φορείς μιας «νέας ριζοσπαστική Αριστεράς των εργαζομένων, αλλά και των μη προνομιούχων. Ο αντικαπιταλισμός που υπόσχεται δεν περιορίζεται στον ανταγωνισμό κεφάλαιου-εργασίας. Η απώλεια των προνομίων αναγνωρίζεται πλέον ως αυτό που είναι: ένας μοχλός στην πάλη των τάξεων εξίσου σημαντικός με την μισθολογική εκμετάλλευση».

Οι δύο ακαδημαϊκοί όμως δεν τοποθετούν το φαινόμενο «ΣΥΡΙΖΑ» σε καθαρά ιδεολογική βάση.

«Μια νέα ριζοσπαστική αριστερά δεν αποτελεί απλή πρόσθεση κινημάτων, αλλά προτείνει μια στρατηγική χειραφέτησης. Ξεκάθαρα πολιτική, γνωρίζει ότι η κατάκτηση του Κράτους αποτελεί στοιχείο αποφασιστικής σημασίας για την για την εκκίνηση μιας διαδικασίας μετασχηματισμού της κοινωνίας. Γνωρίζει όμως και ότι αυτή η κατάκτηση θα είναι ανίσχυρη αν δεν συνοδεύεται από λαϊκές κινητοποιήσεις μεγάλης κλίμακας», γράφουν.

«Από κάθε άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται για να μας δώσει ένα μάθημα. Αδιάλλακτος στα σημαντικά - το όχι στη λιτότητα -, αλλά δεχόμενος τον διάλογο, κατατρόπωσε την ελληνική σοσιαλδημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ για την επιλογή του να συμμαχήσει με τη Δεξιά, παραμένοντας (ο ΣΥΡΙΖΑ) πάντα σε διάλογο με τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα» συνεχίζουν.

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά, κατά τους δύο Γάλλους πανεπιστημιακούς, σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

«Απέναντι στην Ακροδεξιά, στον πειρασμό καταφυγής σε στρατιωτικά μέσα ή σε μια αντιδημοκρατική παρέμβαση από πλευράς ΕΕ, η επίδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό είναι μεγίστης σημασίας. Οι αποφάσεις του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ στις επόμενες εβδομάδες όχι μόνο θα σημαδέψουν την προεδρία του, αλλά θα σφραγίσουν και την τύχη της σοσιαλδημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Θα σκεφτεί ο Ολάντ, όπως η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στις μεταρρυθμίσεις που απαιτεί η τρόικα; Σε αυτή την περίπτωση θα υπήρχαν δύο λύσεις: είτε να εγκρίνει μια αυταρχική λύση που θα επισημοποιήσει την μείωση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας σε επίπεδο προτεκτοράτου, είτε να εκδιώξει τη χώρα από το ευρώ, σηματοδοτώντας την έναρξη του γεωπολιτικού διαμελισμού της Ευρώπης» γράφουν οι Ντιράν και Κεσεγιάν.

«Μήπως αντιθέτως ο Ολάντ ξεκινήσει, όπως τον καλεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, μια διαδικασία εκ νέου νομιμοποίησης της Ευρώπης, υποτάσσοντας τις συνταγές οικονομικής ολοκλήρωσης στην υλοποίηση στόχων για κοινωνική σύγκλιση; Μια τέτοια δέσμευση επιβάλλει τη διακοπή της ομοφωνίας με την ευρωπαϊκή Δεξιά και την ανάληψη της ευθύνης μιας πολιτικής κρίσης σε επίπεδο κορυφής» συνεχίζουν.


Και καταλήγουν παραβάλλοντας την ανάγκη συμπαράστασης στην χειμαζόμενη σημερινή Ελλάδα με το κίνημα συμπαράστασης προς τον λαό του Βιετνάμ στη δεκαετία του '60: «Δεν θα μπορούσε άραγε η στήριξη προς την ελληνική ριζοσπαστική αριστερά να γίνει για τις νέες γενιές, αυτό που υπήρξε η στήριξη προς το Βιετνάμ για την γενιά του '68 ; - δηλαδή ένας ισχυρός μοχλός κινητοποίησης σε παγκόσμια κλίμακα;»

Πηγή in.gr
http://news.in.gr/world/article/?aid=1231196440

Σάμος: Mια περιφέρεια σε απαξίωση

Από την Αυγή

Γιάμαλη Αναστασία

Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/05/2012

Η Σάμος, η Ικαρία και οι Φούρνοι, τα νησιά που συγκροτούν τη μονοεδρική της Σάμου, έχουν την τύχη και την ατυχία να μην βασίζονται αποκλειστικά στον τουρισμό. Από τη μια δεν έχουν υποστεί την οικιστική, περιβαλλοντική και κοινωνική διάβρωση που φέρνει μαζί του ο μαζικός βιομηχανοποιημένος τουρισμός, από την άλλη όμως έχουν αφεθεί σε μεγάλο βαθμό στην τύχη τους. Η δύσκολη ακτοπλοϊκή πρόσβαση, που αποτελεί τον κυριότερο ίσως λόγο για τη μειωμένη τουριστική κίνηση, δεν επιτρέπει ταυτόχρονα και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων των νησιών που διαθέτουν πλούσια και ιδιαίτερη γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Καταρχήν, λόγω "Καλλικράτη", τα τρία αυτά νησιά απαξιώνονται και διαλύονται με αποφάσεις ερήμην της τοπικής κοινωνίας που δεν λαμβάνουν υπόψη ούτε τη γεωγραφική σύνθεση ούτε τη χωρική κατανομή των κοινωνικοοικονομικών δραστηριοτήτων στους τομείς των συγκοινωνιών, της παροχής υπηρεσιών του πρωτογενούς τομέα με στόχο πάντα την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, αυξάνοντας το πραγματικό λειτουργικό κόστος της καθημερινής εξυπηρέτησης των πολιτών. Η μείωση των δρομολογίων, η κατάργηση της ΔΟΥ, η αναστολή του υποκαταστήματος του ΙΚΑ Καρλοβάσου, η κατάργηση των Τελωνείων Πυθαγορείου και Καρλοβάσου, η αδυναμία λειτουργίας σύγχρονων σφαγείων στο νησί, η φημολογούμενη κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ και η νηολόγηση πλοίων γηρασμένων είναι μερικά από τα "επιτεύγματα" του δικομματισμού. Σημειώνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εξαρχής εναντιωθεί στα σχέδια αυτά με δεδομένο πως δεν είχε υπάρξει σχετικός διάλογος με την τοπική κοινωνία.

Οι διαδοχικά εναλλασσόμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. συσσώρευσαν πολλά προβλήματα στην περιφέρεια, ωστόσο οι κάτοικοι μοιάζουν να το έχουν πια συνειδητοποιήσει. Σε μια περιφέρεια όπου το ΚΚΕ συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές ποσοστό 18% και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κοντά στο 4,5%, το κλίμα έχει σαφώς αλλάξει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, με τα μέλη της περιοχής να είναι αισιόδοξα πως το ποσοστό του θα υπερδιπλασιαστεί.

Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα των εν λόγω νησιών έχει να κάνει με την πρωτογενή παραγωγή που βάλλεται από τις πολιτικές του κεφαλαίου που εξυπηρετεί ο δικομματισμός. Με "ευρηματικές" πολιτικές όπως το καλάθι του Ανατ. Αιγαίου, με απουσία διαπραγμάτευσης στην Ε.Ε., με νόμους και επιδοτήσεις αντιαναπτυξιακούς και διαλυτικούς, ο νομός Σάμου τείνει να μετατραπεί σε νομό καταναλωτών.

Προϊόντα με άριστη ποιότητα, μοναδικά, με τεράστιες οικονομικές και εξαγωγικές δυνατότητες, απαξιώθηκαν. Το σαμιώτικο γλυκό κρασί, μοναδικό στον κόσμο, που το εμπορεύεται και το καλλιεργεί ένας από τους τρεις "αναγκαστικούς συνεταιρισμούς" της χώρας, σφυροκοπήθηκε τον τελευταίο καιρό με ευθύνη των δύο μεγάλων κομμάτων. Συγκεκριμένα η ένωση χτυπιέται μεταξύ άλλων από τον υψηλό φόρο ακίνητης περιουσίας, από τους φόρους που επιβάλλει η Ε.Ε. και από την αύξηση των επιτοκίων από την Αγροτική Τράπεζα από το 3% στο 10%.

Εξοργισμένοι είναι και oι ελαιοπαραγωγοί, οι οποίοι, αντιμέτωποι με την πώληση του λαδιού σε τιμές κάτω του κόστους, αναγκάζονται να κόβουν τα δέντρα και να τα πωλούν για τα ξύλα τους. Σε ό,τι αφορά την κτηνοτροφία, ενώ υπάρχουν ζώα στην περιοχή αλλά όχι σφαγείο, όπως επέβαλε ο αρμόδιος υφυπουργός Αστ. Ροντούλης, οι κάτοικοι αναγκάζονται να κάνουν εισαγωγές κρεάτων, με τους ντόπιους κτηνοτρόφους να βρίσκονται στο χείλος της καταστροφή. Οι Φούρνοι στο παρελθόν είχαν έναν από τους μεγαλύτερους αλιευτικούς στόλους, αλλά πλέον τελούν υπό κατάρρευση, με την ανεργία να βρίσκεται στα ύψη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτείνει σχέδιο για την στήριξη των τοπικών προϊόντων για τη δημιουργία μιας υγιούς οικονομικής βάσης.

Όπως όλα τα νησιά που δεν είναι αμιγώς τουριστικά, η εκλογική περιφέρεια της Σάμου έχει ακτοπλοϊκό πρόβλημα. Συγκεκριμένα εξυπηρετείται από ένα καράβι 45 ετών. Ενδεικτική της απαξίας του αρμόδιου υπουργού Αδ. Γεωργιάδη, ήταν η δήλωση "ή με αυτό που γέρνει ή κολυμπώντας".

Φαραωνικά έργα ενέργειας με σκοπό το κέρδος

Τη χαριστική βολή στον τόπo επιχειρεί να δώσει επιχειρηματικό σχέδιο ανάπτυξης που θέλει να φυτέψει στη ραχοκοκκαλιά της Ικαρίας 110 ανεμογεννήτριες, συμφερόντων Μυτιληναίου, που στόχο δεν έχει να καλύψει τις ανάγκες του νησιού αλλά να πουλάει ενέργεια στο λεκανοπέδιο. Πρόκειται για οικολογικό έγκλημα καθώς εκεί που θέλουν να τοποθετήσουν τις ανεμογεννήτριες βρίσκεται το μοναδικό πανάρχαιο δασικό οικοσύστημα «Δάσος του Ράντη», οι περιβαλλοντικά προστατευόμενες περιοχές της NATURA 2000, τα περίφημα ιστορικά μονοπάτια της Ικαρίας που διατρέχουν όλο τον Αθέρα και πολύτιμες πηγές νερού κατά μήκος της βουνοκορφής.

Όλα αυτά θα ισοπεδωθούν ώστε να δημιουργηθεί ένα ιδιωτικό επενδυτικό έργο σε δημόσια - δημοτική γη και ίσως σε ιδιωτικές εκτάσεις, με στόχο το κέρδος -όχι των κατοίκων- για 25 τουλάχιστον χρόνια.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ

Οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στη Σάμο:

1. Αγνή Καλογερή, 46 ετών, γεωπόνος

2. Κώστας Καραπέτης, 69 ετών, χημικός

3. Αλέξανδρος Σταθακιός, εκπαιδευτικός

"Εσείς τι θα κάνετε;;"

Εσείς τι θα κάνετε;


'ΑΥΓΗ' Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/04/2012
Του Άγγελου Μανταδάκη

«Εσείς τι θα κάνετε;», μας ρωτούν καλοπροαίρετα και με αγωνία χιλιάδες άνθρωποι, ψηφοφόροι μας ή εν δυνάμει ψηφοφόροι μας, σκεπτόμενοι πολίτες, ανεξάρτητα τού τι ψήφισαν την τελευταία φορά.
Και την απευθύνουν αυτή την ερώτηση στον ΣΥΡΙΖΑ πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δύναμη της Αριστεράς. Είναι απόλυτα κατανοητό αφού ο ΣΥΡΙΖΑ - Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο έχει απευθύνει έγκαιρα ενωτική πρόταση προς όλες τις αριστερές δυνάμεις που τοποθετούνται απέναντι στην πολιτική των Μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού.
Η ερώτηση αφορά στην επόμενη ημέρα των εκλογών. Και ζητά απάντηση σαφή και υπεύθυνη που να διαψεύδει τους ιεραπόστολους των μνημονίων και της δήθεν μεταρρύθμισης, ότι δηλαδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος...
Τι θα κάνουμε επομένως;
Θα πούμε κατ' αρχήν στον κόσμο ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και δυσκολεύουν όλο και περισσότερο όσο θα συνεχίζεται η σημερινή αδιέξοδη πολιτική των μνημονίων. Θα εξηγήσουμε ότι η Αριστερά -τουλάχιστον η δική μας - δεν διαθέτει μαγικές συνταγές και δεν καλλιεργεί ψευδαισθήσεις για εύκολες λύσεις.
Θα ξεκινήσουμε από τη βασική μας διαφορά με τις δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ. Προτεραιότητά μας η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Προτεραιότητά τους οι πιστωτές, οι τράπεζες, η διεθνής των τοκογλύφων.
Γι' αυτό και η πρώτη μας απάντηση θα είναι ο απεγκλωβισμός της χώρας από τις συμβάσεις με την τρόικα και η ακύρωση των επώδυνων μέτρων που τις συνοδεύουν. Η οικονομία θα συνεχίσει να βυθίζεται στην ύφεση, η ανεργία θα παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις και η κοινωνία θα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία. Μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο των Μνημονίων, η Ελλάδα δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα.
Ταυτόχρονα επειγόμαστε για μια σειρά παρεμβάσεις κάλυψης στοιχειωδών κοινωνικών αναγκών, πάνω στην αδικία και τις καταστροφικές συνέπειες που επέφεραν μέχρι σήμερα τα μέτρα. Αποκατάσταση - έστω σταδιακά - των μισθών και των συντάξεων από τις απώλειες της διετίας. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Κατάργηση των χαρατσιών. Μέτρα για τη στήριξη των ανέργων και των αστέγων.
Όλα αυτά προκαλούν συνήθως το ερώτημα: «Και πού θα βρείτε τα λεφτά;». Και πάλι θα ανατρέξουμε στη θεμελιώδη διαφορά μας από το μνημονιακό μπλοκ. Για μας προηγούνται οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και όχι οι πιστωτές και το μεγάλο κεφάλαιο. Γι' αυτό και απαντάμε με την αναστολή πληρωμών για ένα χρονικό διάστημα που θα δώσει ανάσα στην ελληνική οικονομία. Και με ένα σχέδιο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, όπως η φορολογική μεταρρύθμιση που θα κάνει τη φορολογία στην Ελλάδα, κοινωνικά δίκαιη και αποτελεσματική. Να πληρώσουν οι οικονομικά ισχυροί, να καταργηθούν οι προκλητικές φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου. Να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά η φοροδιαφυγή. Σημαντικοί πόροι μπορούν επίσης να εξοικονομηθούν από τη δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Επίσης από τη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας.
Ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος μπορεί να γίνει ο μοχλός μιας νέας ανάπτυξης.
Έρχεται ένα άλλο ερώτημα: «Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος; Θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας». Η μόνη λύση είναι η επαναδιαπραγμάτευση έτσι ώστε να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του, αφού έχει προηγηθεί ο έλεγχός του. Η «λύση» του κουρέματος με το PSI, δεν οδηγεί σε βιώσιμο χρέος.
Μας λένε κάποιοι: Κι αν όλα αυτά τα απορρίψουν οι εταίροι μας και δανειστές μας; Ή ακόμα κι αν μας τιμωρήσουν εκδιώκοντάς μας από το ευρώ;
Κατ' αρχήν δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι δανειστές και εταίροι μας θα είναι στο σύνολό τους αρνητικοί, ούτε ότι οι συσχετισμοί των δυνάμεων στην Ε. Ε. θα παραμείνουν ίδιοι. Ήδη αμφισβητείται το αυστηρό Δημοσιονομικό Σύμφωνο.
Όσο για την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ, κινδυνολογία που αναπαράγεται σε πάσα ζήτηση, η απάντηση δόθηκε πολύ πρόσφατα από την ίδια την κ. Μέρκελ. Η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε με σαφήνεια ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφική για την Ευρωζώνη.
Επίσης μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί σκληρά. Αυτό που δεν έκαναν και δεν θα κάνουν οι κυβερνήσεις σαν τη σημερινή. Δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να διαπραγματευτούν. Γιατί ούτε που τους πέρασε από το μυαλό ότι κάτι θα μπορούσαν να καταφέρουν ή να χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι το λαϊκό κίνημα που πιέζει.
Τέλος, μια πολιτική ανατροπή στην Ελλάδα και η ανάδειξη μιας νέας αριστερής - προοδευτικής πλειοψηφίας θα αποτελέσει το μεγάλο γεγονός που θα ενεργοποιήσει αντανακλαστικά αλληλεγγύης και θα συμβάλλει στη συγκρότηση συμμαχιών εντός της Ευρωζώνης. Δεν θα είμαστε μόνοι

"Η σεμνή, ταπεινή και διάσπαρτη ιδιοτέλεια"

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*
ΑΥΓΗ 25/03/2012 

H λαϊκή διαφθορά που φτιάχνει τα εξουσιαστικά εκκλησιάσματα είναι για την Αριστερά μικρή και ελάχιστα ένοχη

Η συμπυκνωμένη κοινωνική οργή δεν φάνηκε να μεταφράζεται στις ενδοπασοκικές εκλογές. Δεν με ενδιαφέρει η αξιοπιστία των αριθμών που ανακοινώθηκαν, όσο η απογοήτευση πολλών από αυτούς που ζουν συντετριμμένοι τις συνέπειες του «σοσιαλιστικού» και κρατικοδίαιτου νεοφιλελευθερισμού. Περίμεναν αυτοί οι πολίτες ότι το μίσος που νοιώθουν θα μεταφράζονταν σε μηδέν ψήφους για τον νέο πρόεδρο. Πολύ μεγάλο κοινωνικό και συλλογικό μίσος, καθόλου ψήφοι. Λάθος. «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ», όπως δήλωσε ο νέος πρόεδρος. Ακόμα και τα τεχνάσματα των διπλοψηφιών αυτό δηλώνουν. Είναι εδώ και ως πολιτική οντότητα και ως εκλογική πρακτική. Τι συνέβη; Παρ' όλο το μίσος, υπήρξαν ψήφοι. Παρ' όλη την υπερδεξιά μετατόπιση του ιστορικού κόμματος, υπήρξαν ευγνώμονες και επίμονοι άνθρωποι που πήγαν και ψήφισαν.

Η διάλυση που πέτυχε το κεντρικό όχημα καταστροφής του αστικού κράτους και των θεσμών, το αντιΠΑΣΟΚ υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι λειτουργεί συσπειρωτικά. «Να τα έχεις καλά μαζί τους, να είσαι γραμμένος στις λίστες για να σωθείς» από τη λιμπιντική κόλαση του παπανδρεϊκού γονιδιώματος. Όσο διαλύει μέσα στην πολιτική τυχαιότητα και ανικανότητα και ταξική πονηριά, τόσο εξουθενώνει. Όσο καταστρέφει τόσο πειθαρχεί. Μια μαύρη πειθαρχία που ποτέ η Αριστερά δεν ενοχοποίησε, δεν τιμώρησε, δεν θυμήθηκε. Η Λαϊκή διαφθορά που φτιάχνει τα εξουσιαστικά εκκλησιάσματα είναι για την Αριστερά μικρή και ελάχιστα ένοχη. Τα μεγάλα ιστορικά σχήματα που μεταχειρίζεται η Αριστερά για να εξηγήσει τις κοινωνικές διαρθρώσεις, μπερδεύονται από τη μικρή και διασπαρμένη ιδιοτέλεια. Το γλείψιμο στην εξουσία είναι άτυπο, ένα παρόραμα της ιστορίας, μια λεπτομέρεια ασήμαντη μπροστά στα μεγάλα διακυβεύματα: τον Σοσιαλισμό, τη Δημοκρατία, το Δίκαιο.

Η αδιάλειπτη ιδιοτέλεια που οδηγεί το χέρι στη δουλεία προς την κομματική εξουσία, η παρανομία του φτωχού, η μικρή καταπάτηση της παραλίας, η ελάχιστη δωροληψία του σκοτεινού κλητήρα είναι ασήμαντες λεπτομέρειες ή κατανοητά μικρά ελαττώματα που η επαναστατική συγκατάβαση πρέπει να συγχωρεί ή να παραβλέπει. Η παράβλεψη όμως αυτή φτιάχνει μια μεγάλη πολιτική τύφλωση. Οι πολιτικές ποιότητες που καθορίζονται από τη μαζική κατάχρηση είναι συντριπτικές και ηγεμονικές. Ναι. Το ΠΑΣΟΚ ακόμα και σ' αυτή τη δεξιότατη μορφή δεν πρόκειται να διαλυθεί γιατί έχει τα ριζώματα μιας αδίστακτης λαϊκής προσμονής. Ο λαός μας διδάχθηκε και μεγάλωσε μέσα σ' αυτή τη δαιδαλώδη ηθική αλληλουχία. Οι άστεγοι, οι νεόπτωχοι, οι αφανισμένοι είναι τα απλά συναισθηματικά και ελεήμονα άλλοθι αυτής της ωμής επιλογής. Ψηφίζω για αρχηγό και επισημαίνομαι. Με βλέπουν, είμαι μαζί τους, κινδυνεύω λιγότερο. Περίπου μια πιο σιωπηλή εκδοχή «αγανακτισμένου πολίτη».

Αυτή την επανεκτίμηση της χαμηλής ιστορίας, της εμπράγματης δηλαδή ιδιοτέλειας, η Αριστερά πρέπει να την κάνει. Όχι για να αντιπροτείνει μια ανάγνωση μνησικακίας και εκδίκησης, αλλά ίσα- ίσα για να την ακυρώσει ηθικά. Όταν δεις την ιστορία και ως προϊόν μίσους, ζήλειας, ιδιοτέλειας, κρυψίνοιας, κουτοπονηριάς, εξαχρείωσης, κτηνωδίας, χαφιεδισμού, ανηθικότητας, τότε έχεις ελπίδα να αναθερμάνεις τις ερμηνείες σου. Να αναδιατυπώσεις τη μεγάλη σύνθεση, εμβαπτισμένη και στις μαύρες πεδιάδες της δυσωδίας του δρόμου.

Αν δει κανείς όλες τις ιστορικές στρώσεις που συγκρότησαν την Ελλάδα, αυτή την ενεργό χαμηλή πεδιάδα θα εντοπίσει. Πίσω από τις μεγάλες πράξεις π.χ. της πείσμωνος και ηρωικής αριστεράς, πίσω από τις υψηλές χειρονομίες ταλαντούχων και ηθικών αστών, πίσω από τη μεγάλη σύλληψη του «άλλου» που συγκροτούν τη μεγάλη ιστορία, το μεγάλο αφήγημα, ο μελετητής θα βρει έξυπνα κρυμμένη τη χαμηλή ζώνη των ενστίκτων κανιβαλικής αυτοσυντήρησης, αφανισμού του διπλανού, καρφώματος, λιντσαρίσματος του ηττημένου. Σαν να γράφτηκε μια επίσημη ιστορία από τις μεγάλες πράξεις, για να «ξεκαρφώσει» την εκλαϊκευμένη πονηριά. Και όλα στο τέλος, αναβαπτισμένα αναμεμειγμένα στον πιο άδικο και άνισο εξισωτισμό. Αυτό το πολιτιστικό υπόστρωμα παράγει την πολιτική σκηνή τουλάχιστον στην εξουσιαστική της εκδοχή. Αυτό το υπόστρωμα είναι ενεργό και στη δόμηση της κρίσης και στην κοινωνική σφαγή που τη συνοδεύει. Και αυτό το βορβορώδες μικρο-ιδιοτελές υπόστρωμα, ενώ πάντα νικάει και διδάσκει και διαμορφώνει, ποτέ δεν εντοπίζεται. Ένας αόρατος, διάσπαρτος και χαμηλός πνιγμός μιας ολόκληρης κοινωνίας.

* Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ, dsevastakis@arch.ntua.gr

πηγη: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=677460

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

"...........Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια:

«Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ' ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως με όλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή...»........"
όλο το κείμενο εδώ (ΙΣΚΡΑ)

"Η μόνη λύση", του Άγγελου Μανταδάκη

http://www.avgi.gr

Ο εκλογικός νόμος υπήρξε διαχρονικά το πιο αποτελεσματικό όπλο του συστήματος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει τη λειτουργία του δικομματισμού και να περιθωριοποιήσει την Αριστερά.

Όπως άλλωστε όλοι οι προγενέστεροι, ο ισχύων νόμος «Παυλόπουλου», έχει το δικό του καλπονοθευτικό μυστικό. Το «μπόνους των 50 εδρών». Το πρώτο σε ψήφους κόμμα, ανεξαρτήτως ποσοστού ή διαφοράς του από το δεύτερο, επιχορηγείται με πενήντα έδρες επιπλέον αυτών που του αναλογούν. Αυτό είναι και το «μαγικό» κλειδί που, κατά την προσφιλή θεωρία των αναλυτών του δικομματικού συστήματος, δίνει «σταθερές κυβερνήσεις» που τις χρειάζεται ο τόπος… Το αποτέλεσμα αυτής της θεωρίας το βιώνουμε στις ημέρες μας.

Ωστόσο ο νόμος «Παυλόπουλου» καθίσταται άχρηστος όταν το πρώτο κόμμα πέφτει σε χαμηλά ποσοστά. Γι’ αυτό, σήμερα πια, όλες οι προσπάθειες του συστήματος στρέφονται στη συγκυβέρνηση, στο μοντέλο Παπαδήμου. Η Νέα Δημοκρατία δεν διαθέτει αυτοδυναμία, αν και πιθανολογείται ότι θα είναι πρώτο κόμμα. Χρειάζεται λοιπόν το άθροισμα Ν.Δ. + ΠΑΣΟΚ+ εκλογικός νόμος για να εξασφαλιστεί οριακά η νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Δύο πρόσφατες δημοσκοπήσεις, που έγιναν μετά την ψήφιση της δανειακής σύμβασης και των νέων μέτρων, από τις εταιρείες Public Issue και VPRC, επιβεβαιώνουν την εκτίμηση αυτή.

Η πρώτη καταγράφει ως εκτίμηση ψήφου για τη Ν.Δ. ποσοστό μόλις 28% και για το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχο 11%. Με το μπόνους του εκλογικού νόμου η Ν.Δ. ως πρώτο κόμμα θα εξασφάλιζε 125 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 29. Άρα και οι δύο μαζί 154, μόλις και μετά βίας την απόλυτη πλειοψηφία. Με την απλή αναλογική Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν θα ξεπερνούσαν αθροιστικά τις 117 έδρες!

Στη δεύτερη δημοσκόπηση η Ν.Δ. καταγράφεται στο 27,5% και το ΠΑΣΟΚ στο 11% επίσης. Με το μπόνους των πενήντα εδρών θα συγκέντρωναν αθροιστικά 157 έδρες, ενώ με απλή αναλογική μόλις 115!.

Είναι προφανές ότι οδηγούμαστε σε πρωτοφανή στρέβλωση της λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στο όνομα της «σωτηρίας» της πατρίδας. Δύο κόμματα που φέρουν βαριά την ευθύνη για την άθλια πολιτική που βύθισε τη χώρα στη σημερινή κρίση επιδιώκουν τώρα να τη «σώσουν», έστω κι αν συγκροτούν μειοψηφία, μέσω της καλπονοθείας του εκλογικού νόμου.

Είναι ίσως η πρώτη φορά στα χρονικά που ένα πολιτικό σύστημα καταρρέει, αλλά οι πρωταγωνιστές του επιμένουν να είναι κυρίαρχοι και μετά την κατάρρευση.

Υπάρχει λύση στο διαφαινόμενο αδιέξοδο;

Η λύση είναι μία και μόνο. Η ήττα του δικομματισμού, η συντριβή των μνημονιακών δυνάμεων και η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη. Εξωπραγματικό θα παρατηρούσε κάποιος. Πόσα όμως «εξωπραγματικά» πραγματοποιούνται στις ημέρες μας. Οι μεγάλες κρίσεις επιδρούν καταλυτικά στους συσχετισμούς, αλλάζουν πολλές φορές ραγδαία τον πολιτικό χάρτη, τις τάσεις και τις συμπεριφορές της κοινωνίας. Ποιος θα φανταζόταν πριν από λίγα μόλις χρόνια τη γιγάντια ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα, που με τη σειρά του προκάλεσε το κίνημα αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Ποιος θα πρόβλεπε την 12η Φλεβάρη;

Δεν υποτιμούμε τη σημασία της ενίσχυσης συνολικά της Αριστεράς. Ωστόσο η πρωτοβουλία των κινήσεων την επομένη των εκλογών θα ανήκει όχι στις αντιμνημονιακές δυνάμεις και την ενισχυμένη Αριστερά, αλλά στο κόμμα που θα έχει κερδίσει το μπόνους του εκλογικού νόμου. Στη Ν.Δ. του κ. Σαμαρά και του κ. Βορίδη…

Να διεκδικήσουμε την πρώτη θέση για τον ΣΥΡΙΖΑ, που κατά γενική ομολογία ασκεί την πιο ουσιαστική αντιπολίτευση, έχει σαφή πρόταση για τις αναγκαίες συμμαχίες και είναι έτοιμος να την μετατρέψει σε πράξη αν του δοθεί η ανάλογη δύναμη.

Τις κρίσιμες βδομάδες που ακολουθούν πρέπει επομένως να απευθυνθούμε σε πολύ ευρύτερα ακροατήρια από εκείνα που απευθυνόταν παραδοσιακά η Αριστερά. Να πείσουμε τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους μικρομεσαίους, τον αγροτικό κόσμο ότι η συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής και η παράταση της ύφεσης που τη συνοδεύει σύντομα θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία. Ότι η Αριστερά σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία δεν ζητά ψήφο επιβίωσης ή απλώς διαμαρτυρίας. Ζητά ισχυρή εντολή για να σταματήσει τον κατήφορο της χώρας προς τη χρεωκοπία. Για μια ιστορική αλλαγή στον τόπο μας προτού να είναι αργά

Από το ecoleft

"Το νήμα που κόβει τη γλώσσα" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ.

 "Το νήμα που κόβει τη γλώσσα" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ.:

Το νεοφιλελεύθερο σκέλεθρο του ΠΑΣΟΚ, εκτός του ότι τίναξε κάθε αριστερό ή σοσιαλιστικό ψίχουλο από το εσωτερικό του, ξανάκανε αντιαριστερή και ενίοτε αντικομουνιστική τη Ν.Δ. Μόλις η «Δεξιά» έπαψε (κατά παραχώρηση ΠΑΣΟΚ) να είναι επάρατος, μπόρεσε να αναστήσει και το καταπιεσμένο αντιαριστερό ψαχνό της. Ένας αρχαίος, ξεχασμένος, αντιαριστερός λόγος αναδύεται, που εκπλήσσει και τους δεξιούς πολίτες και τους παλιούς Πασόκους. Σαν να περίμενε το ιστορικό κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή τη λιποδιάλυση που έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου στο δικό του κληρονομημένο κόμμα, για να ξαναγίνει μια αρχαία Δεξιά, έστω μικτή και πορώδης. Χοντροκομμένος, βίαιος, συμπλεγματικός και ενοχικός λόγος σαν του κ. Πάγκαλου, γυμναστικός και βεβαιοκρατικός λόγος σαν του κ. Γεωργιάδη, ξυριστικός και ασύντακτος λόγος σαν της κ. Διαμαντοπούλου, θεσμοφανής και ευτραφής σαν του κ. Βορίδη. Σε όλες τις περιπτώσεις δεξιάς εκφοράς παράγεται απειλητικός και αδέξια βωμολοχικός λόγος, υπόγεια τρομοκρατικός και ρατσιστικός, χωρίς κριτικό βάθος. Καμιά εκδοχή της Αριστεράς δεν παθαίνει τίποτα από τη φτωχή και αμυντική εμπάθεια. Το αντίθετο. Η Αριστερά διατηρεί και τα ποσοστά και τα ελαττώματά της.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι η κανιβαλικά ανίκανη εξουσία της μικτής νεοδεξιάς στην οποία αναφέρομαι, στο πλάι αυτού του νέου αντιαριστερού λογιοτατισμού, ζητάει από την αριστερά κλειστό, σαφές και ασφαλές σενάριο εξόδου από τη κρίση. Λέει: εμείς (δηλαδή οι ομάδες εξουσίας), είμαστε οι εφαρμοστές μιας πολιτικής. Κακής, ψυχρής, αλλά υπαρκτής. Εσείς τι αντιπροτείνετε; Ισχυρίζονται δηλαδή ότι αυτό το πονηρά ασύντακτο που συντελείται καθημερινά, αυτό το διασπαρμένο, αχανές άδικο, ισχυρίζονται (λέω) ότι είναι υπέρτερο, όχι μόνο γιατί είναι το μόνο πραγματικό(!), αλλά γιατί είναι και το στοιχείο που συγχρόνως υπογραμμίζει την πραγματιστική υστέρηση της αριστεράς. Κατασκευάζοντας έναν άγνωστο προσπαθούν να παίρνουν τους γνωστούς.
Η Αριστερά κομπλάρει, ή δεν δουλεύει επαρκώς πάνω σε παραλλαγές συγκεκριμένων σεναρίων. Πάνω σε λύσεις και αντιλύσεις. Είναι ηττοπαθής στον τρόπο που διαχειρίζεται το χοντροκομμένο στρίμωγμα: Θα κυνηγήσουμε την φοροδιαφυγή των εχόντων, θα πατάξουμε τη γραφειοκρατία, θα μειώσουμε τους εξοπλισμούς, θα προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις κ.λπ . Έτσι απαντά η Αριστερά. Αυτές όμως οι γενικότητες μοιάζουν με τις γενικότητες των κομμάτων εξουσίας: Θα προχωρήσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, θα απελευθερώσουμε τα κλειστά επαγγέλματα και θα πατάξουμε την φοροδιαφυγή. Ένα μέρος της αριστερής ρητορικής τείνει να εγκλωβιστεί σε μια προβλέψιμη γενικότητα -που μοιάζει όμως συγκεκριμένη και είναι απολύτως συμμετρική με την εξουσιαστική γενικότητα. Η Αριστερά αμύνεται όχι γινόμενη σύνθετα συγκεκριμένη, αλλά μιμούμενη την αδέξια ή ανίκανη γενικολογία των κομμάτων εξουσίας. Και αυτή η αδυναμία προκύπτει, όχι μόνο από νωχέλεια, ένα βόλεμα στην καθημερινή πολιτική κουζίνα, αλλά από μια αδυναμία να συστήσει συμπαγές ερμηνευτικό και στρατηγικό σώμα. Π.χ. αυτοδιαιρείται και παραλύει ανάμεσα στις διαφορετικές σχολές σκέψεις και δεν συνθέτει.
Η σχολή της ρήξης με το ευρώ, η σχολή του μαλακού νομίσματος έχει κάποια σοβαρά επιχειρήματα, χωρίς όμως να ολοκληρώνει το ανάπτυγμα: Ποιες οι επιπτώσεις μιας αναχώρησης, μετρήσιμες και προσδιορισμένες, πόσος ο χρόνος της κόλασης, ποια τα μέσα ενδιάμεσης άμυνας κ.λπ. Όμως η θέση αυτή -με όλες τις ασάφειες- δίνει μια ενδιαφέρουσα παραπληρωματικότητα που δυναμώνει την απέναντι -και ηγεμονική- θέση της ευρωπαϊκής εμμονής και του σκληρού νομίσματος. Η ευρωπαϊκή εμμένεια χρειάζεται τη δυνατότητα φυγής και ρήξης για να είναι δυνατή. Ειδάλλως από εμμένεια γίνεται κόλλημα. Η σύνθεση μεγάλων πολιτικών αποστάσεων που δεν θα μοιάζουν αθροιστικό παραδοξολόγημα θα γίνεται ολοένα και εντονότερη ανάγκη το προσεχές διάστημα. Τα φουσκωμένα διακυβεύματα θέλουν διαφορετικής ελαστικότητας εργαλεία. Αλλά χρειάζεται εργασία, διαρκές εργαστήρι σκέψης, μετρήσεις, ομάδες εργασίας, πολιτικά ανοίγματα εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης κι όχι πασάλειμμα ιστοσελίδων και πάντα εν όψει εκλογών!
* Ζωγράφος , επ. καθηγητής ΕΜΠ dsevastakis@arch.ntua.gr
Από την ΑΥΓΗ

Ενα νέο μοντέλο ανάπτυξης για τα νησιά

Του Αγγελου Μανταδάκη*

Η νησιωτική Ελλάδα αποτελείται ούτε λίγο ούτε πολύ από... 9.837 νησιωτικά εδάφη, όπως αποκαλούνται στη γεωγραφία συνολικά τα νησιά, οι νησίδες, οι βραχονησίδες και τα ερημονήσια. Από το πλήθος αυτό κατοικούνται σήμερα 112 νησιά, ο πληθυσμός των οποίων αντιστοιχεί περίπου στο 14% του συνολικού πληθυσμού (απογραφή 2011). Άλλα 107 νησιά έχοντας κατοικηθεί παλαιότερα διατηρούν τον χαρακτήρα τού οικισμού.

Αν εξαιρέσουμε την Κρήτη που αποτελεί το μοναδικό μεγάλο νησί -με βάση τον ορισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης- τα υπόλοιπα νησιά μας θεωρούνται μικρά. Ο μεγάλος όγκος τους είναι αυτός του Αιγαίου. Ο πληθυσμός τους -εκτός Κρήτης- ξεπερνά τις 520.000 κατοίκους. Στην ευαίσθητη αυτή περιοχή της Ελλάδας αντανακλώνται όλα σχεδόν τα κρίσιμα προβλήματα ανάπτυξης, υποδομής και ασφάλειας. Το ελληνικό κράτος δεν κατόρθωσε να συγκροτήσει ένα συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο για τη νησιωτική χώρα, σύμφωνα και με τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Η έντονη εξάρτηση του τουρισμού των νησιών από ένα ομοιόμορφο προϊόν (θερινός τουρισμός αναψυχής) και τους tour operators δημιουργεί συνθήκες χαμηλής ποιότητας. Συχνά αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου.

Φέτος, μαζί με το διαχρονικό πρόβλημα των μεταφορών, οι νησιώτες θα κληθούν να πληρώσουν ακριβά δύο παράπλευρες απώλειες λόγω Μνημονίου: την κατάργηση του μέχρι σήμερα μειωμένου ΦΠΑ και το κλείσιμο της Εργατικής Εστίας. Το πρώτο θα επιβαρύνει τα νησιά με 10% επί πλέον φορολογία. Το δεύτερο θα τα στερήσει από μια σημαντική πηγή εισοδήματος, τον κοινωνικό τουρισμό.

Η Ριζοσπαστική Αριστερά έχει προτείνει ένα νέο μοντέλο για την ανάπτυξη του νησιωτικού χώρου. Αλλά αυτό προϋποθέτει τον απεγκλωβισμό της χώρας από την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων.

* Ο Άγγελος Μανταδάκης είναι υπεύθυνος οργανώσεων Αιγαίου του ΣΥΝ

Η νησιωτικότητα πρέπει να κερδηθεί από τα κάτω

Του Νίκου ΣΥΡΜΑΛΕΝΙΟΥ



Η νησιωτική Ελλάδα στις αρχές του 21ου αιώνα, παρά το γεγονός ότι πέρασαν τρία Κοινοτικά Πλαίσια και απορροφήθηκαν κάποια δισ. ευρώ, παραμένει σαν μια περιοχή της οποίας οι πολίτες αντιμετωπίζονται περίπου ως πολίτες β' κατηγορίας. Ο διάσπαρτος πολυνησιακός χώρος του Αιγαίου εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από άνιση ανάπτυξη, από έλλειψη οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, από την απομόνωση σημαντικού αριθμού μικρών νησιών.

Η νησιωτικότητα, ως εφαρμοσμένη πολιτική της ιδιαιτερότητας του νησιωτικού χώρου, παρ' ότι έχει θεσμοθετηθεί τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, παραμένει στα αζήτητα. Η μοναδική εφαρμογή της νησιωτικότητας, οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ, με το Μνημόνιο 2 ουσιαστικά καταργούνται. Επιπλέον η προβληματική ακτοπλοϊκή διασύνδεση δημιουργεί συνθήκες απομόνωσης πολλών νησιών, ενώ η μετάθεση εφαρμογής του μεταφορικού ισοδύναμου στις ελληνικές καλένδες και η διατήρηση πανάκριβων ναύλων επιτείνουν την ύφεση στην οικονομική και τουριστική ανάπτυξη.

Ακόμα η σοβαρή υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, με νοσοκομεία και κέντρα υγείας χωρίς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, με διακομιδές έκτακτων περιστατικών σε τριτοκοσμικές συνθήκες, η συνεχιζόμενη περιβαλλοντική καταστροφή, η απειλούμενη εκποίηση περιοχών εξαιρετικού κάλλους με διαδικασίες fast trak, συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα του νησιωτικού μας χώρου και συνιστούν το αποτέλεσμα των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών. Αν πριν το Μνημόνιο μιλούσαμε για αειφόρο-βιώσιμη ανάπτυξη, ως όρο επιβίωσης του νησιωτικού χώρου, τώρα αυτό ίσως και να θεωρείται πολυτέλεια, μπροστά στην επιβεβλημένη αναγκαιότητα ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών, ως προϋπόθεση όχι απλώς επιβίωσης, αλλά διάσωσης από την κοινωνική εξαθλίωση και διάσωσης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του Αιγαιακού χώρου, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, που απειλούνται άμεσα από την χωρίς όρους και όρια εκποίησή τους, σε τυχάρπαστους επενδυτές.

Χρέος δικό μας και στοίχημα είναι να επεξεργαστούμε ολοκληρωμένες θέσεις για τη νησιωτικότητα στην εποχή του Μνημονίου. Σε διάλογο με την Αυτοδιοίκηση, τους τοπικούς φορείς και τα κινήματα των πολιτών, οφείλουμε να διαμορφώσουμε ολοκληρωμένο πρόγραμμα και στρατηγική διεκδικήσεων και αγώνων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να περιμένουμε να παραχωρηθεί από τα πάνω, πρέπει να κερδηθεί από τα κάτω.



* Ο Ν. Συρμαλένιος είναι περιφερειακός σύμβουλος Ν. Αιγαίου - επικεφαλής της παράταξης "Πολίτες κόντρα στον καιρό"
Πηγή "Η ΑΥΓΗ": http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=671871
Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/02/2012

Γιάννη Δραγασάκη: "Η μοιραία επιλογή της προσφυγής στο ΔΝΤ"

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η μοιραία επιλογή της προσφυγής στο ΔΝΤ - γνώμες

ολλοί εκφράζουν σήμερα την έκπληξή τους για το μέγεθος της κοινωνικής και της οικονομικής καταστροφής που επέφερε η πολιτική του μνημονίου.

Η έκπληξη αυτή δεν είναι δικαιολογημένη. Η απάντηση στην ελληνική κρίση δόθηκε με έναν συνδυασμό πολιτικής λιτότητας και νέων δανείων. Αυτή η πολιτική ποτέ και πουθενά δεν έχει αποδώσει. Δεν έχουμε διεθνώς παράδειγμα χώρας η οποία να αντιμετώπισε επιτυχώς μια κρίση χρέους με λιτότητα και νέα δάνεια.

Αποδεχόμενη η κυβέρνηση αυτή την πολιτική αποδέχθηκε η χώρα να λειτουργήσει ως πειραματόζωο, και μάλιστα χωρίς να ζητήσει στοιχειώδεις εγγυήσεις για την περίπτωση κατά την οποία το πείραμα θα αποτύγχανε, όπως και συνέβη.

Αλλοι πάλι εντοπίζουν την έκπληξή τους στον «εκτροχιασμό» της ύφεσης και της ανεργίας. Ούτε αυτή η έκπληξη είναι δικαιολογημένη. Τα προγράμματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ήταν γνωστά. Το υφεσιακό τους αποτέλεσμα ήταν δεδομένο και προβλέψιμο. Κάτι περισσότερο, ήταν και επιθυμητό, αφού η ύφεση και η συνακόλουθη ανεργία είναι βασικός μηχανισμός προσαρμογής και όχι ατύχημα. Μέσω της ύφεσης και της ανεργίας επιδιώκονται - και επιτυγχάνονται - η μείωση των μισθών και ο «οικονομικός δαρβινισμός», η εκκαθάριση δηλαδή του καπιταλισμού από τις λιγότερο ανθεκτικές επιχειρήσεις. Αλλωστε το «success story», το οποίο προβάλλει το ΔΝΤ στην Ευρώπη, είναι η Λετονία, όπου η ύφεση έφθασε το 24%.

Αποδεχόμενη, επομένως, η κυβέρνηση να προσφύγει στο ΔΝΤ, αποδέχθηκε ένα πρόγραμμα δεδομένης λογικής και προβλέψιμων σε γενικές γραμμές αποτελεσμάτων.

Δυνατότητες διαπραγμάτευσης υπήρχαν αλλά όχι με το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ δεν είναι χώρος διαπραγμάτευσης αλλά μηχανισμός βίαιης προσαρμογής. Προσφυγή στο ΔΝΤ προϋποθέτει αποδοχή της πολιτικής και των μεθόδων του.

Δυνατότητες διαπραγμάτευσης υπήρχαν κυρίως στον χώρο της ΕΕ. Διότι σε αυτήν έχουμε εκχωρήσει πολλά κρίσιμα μέσα άσκησης πολιτικής. Δεύτερον, διότι η κρίση του ελληνικού χρέους, όπως αποδείχθηκε άλλωστε, ήταν μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής κρίσης. Ηταν συστημικά κρίσιμη επομένως η στάση της Ελλάδας, στην οποία αρχικά εμφανίστηκε η κρίση αυτή. Είχαμε ευθύνη απέναντι και στους άλλους λαούς να αντισταθούμε σε παράλογες πιέσεις, για να εφαρμόσουμε ένα μοντέλο πολιτικής που είχε προβλέψιμες καταστροφικές συνέπειες και για την ελληνική κοινωνία αλλά και για την Ευρώπη συνολικά.

Διαπραγμάτευση προϋπέθετε μια κυβέρνηση που θα ήθελε να στηριχθεί στον λαό, να συγκρουσθεί με συμφέροντα και να διαθέτει την πολιτική βούληση να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα αναδιανομής, καταπολέμησης των ανισοτήτων και ριζικών μετασχηματισμών στο κράτος και την οικονομία, που να απαντούν στις εσωτερικές αιτίες της κρίσης.

Μια τέτοια στάση θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει ως καταλύτης και να είχε επηρεάσει ακόμη και τη συνολική πορεία της Ευρώπης.

Θα είχε θετική έκβαση μια τέτοια προσπάθεια; Θα έβρισκε απήχηση σε άλλους λαούς; Θα τρόμαζε αρκετά ο συστημικός κίνδυνος; Θα έβρισκε στήριξη και πέραν της Ευρώπης; Η προσπάθεια δεν έγινε, η μάχη δεν δόθηκε καν. Ομως η Ιστορία γράφεται από τις μάχες που δίνονται και όχι μόνο από εκείνες που δίνονται εκ του ασφαλούς.

Τα όσα έγιναν, λοιπόν, δεν μπορούν να κατανοηθούν ως ένα «μοιραίο λάθος» ή ως αποτέλεσμα μιας σειράς λαθών. Ηταν αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής. Η επιλογή που έγινε ήταν να αξιοποιηθεί η κρίση «ως ευκαιρία», όπως είχε λεχθεί άλλωστε, για να διαλυθούν τα εργασιακά δικαιώματα, οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος, να εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος και να υλοποιηθούν επιτέλους οι πολυπόθητες [νεοφιλελεύθερες] «μεταρρυθμίσεις».

Η επιλογή δεν ήταν να λυθεί η «θηλιά» του χρέους, αλλά να αξιοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και υποταγής μέσω της διαρκούς επίκλησης του υπαρκτού αλλά και συντηρούμενου κινδύνου της χρεοκοπίας.

Ομως δεν ήταν μόνο ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου ούτε μόνο το ΠαΣοΚ. Ηταν και άλλες δυνάμεις πολιτικές και οικονομικές που, από ιδιοτέλεια ή και ιδεολογικό δογματισμό, είδαν το ΔΝΤ και την τρόικα ως μια ευπρόσδεκτη εξωγενή παρέμβαση στον εσωτερικό κοινωνικό συσχετισμό, ως τον από μηχανής θεό που με τη βοήθειά του θα μπορούσαν να καμφθούν οι κοινωνικές αντιστάσεις και να εφαρμοσθεί ό,τι οι ως άνω δυνάμεις φαντασιώνονταν ως «διέξοδο», μέσω της εγκαθίδρυσης ενός νεοφιλελεύθερου και κατά την αντίληψή τους «υγιούς» καπιταλισμού.

Αυτή ήταν η μοιραία επιλογή. Αυτή οδήγησε στη διάλυση και την καταστροφή. Παρά τα δραματικά για την κοινωνία αποτελέσματα, αυτή η μοιραία επιλογή και η ανίερη συμμαχία που τη στηρίζει, εξακολουθούν να ορίζουν τις κατευθύνσεις της πολιτικής και να επιφυλάσσουν και άλλα κοινωνικά δράματα και οικονομικά αδιέξοδα.

Ο κ. Γιάννης Δραγασάκης είναι πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αυτοδιοίκηση και ο «Καλλικράτης» ένα χρόνο μετά (Μέρος Α')

Από την "Αυγή" (11/01/2012 )
Του ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ*
Με αφορμή την ολοκλήρωση ενός χρόνου από την εφαρμογή του «Καλλικράτη» στην αυτοδιοίκηση και ενόψει του Συνεδρίου της ΚΕΔΕ στις 27 και 28 Ιανουαρίου 2012 (το πρώτο από την εφαρμογή του "Καλλικράτη") θα επιχειρήσω να απαριθμήσω, χωρίς να ιεραρχήσω, κάποιες γενέθλιες σκέψεις που κατά την ταπεινή μου γνώμη μπορεί να είναι χρήσιμες στον προβληματισμό και στη διαμόρφωση σταθερής άποψης των συναγωνιστών και συναγωνιστριών στην αυτοδιοίκηση.
Πρώτον: Ξεκινώντας από μια γενική εκτίμηση θα λέγαμε ότι σήμερα, μετά την επιβολή από την τρόικα του Μνημονίου και από τις εγχώριες πολιτικές και οικονομικές ελίτ του Μεσοπρόθεσμου, των αποφάσεων της 27^ης Οκτωβρίου και του Δεκεμβρίου και ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη», η χώρα και η Αυτοδιοίκηση ζουν ένα ζοφερό παρόν, χωρίς ορατές προοπτικές βελτίωσης για το μέλλον.
Οι προβλέψεις μας, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκαν. Ένα χρόνο σχεδόν μετά τη λειτουργία του, όλες μας οι εκτιμήσεις, ριζικές διαφωνίες και αντιρρήσεις για τον «Καλλικράτη» έχουν δικαιωθεί, ότι δηλαδή πρόκειται για μια αντιδημοκρατική, συντηρητική, συγκεντρωτική μεταρρύθμιση, που θα κάνει ακόμη πιο γραφειοκρατικό τον θεσμό, μακριά από τους πολίτες και τις ανάγκες τους.
Δεύτερον: Ο “Καλλικράτης” αποδεικνύεται ότι έρχεται να συμπληρώσει τον “Καποδίστρια” και να αλλοιώσει την πεμπτουσία της Τ.Α., την άμεση δημοκρατία, τη λαϊκή συμμετοχή και, συνεπώς, τη λαϊκή εξουσία. Η Τ.Α. μετατρέπεται καθημερινά σε γραφειοκρατικό μηχανισμό ή μικρό κράτος, απρόσωπο και απόμακρο από τον πολίτη.
Με τις συνενώσεις που έγιναν καταστρατηγούνται οι έννοιες της άμεσης δημοκρατίας, της συμμετοχής και της αμεσότητας. Ενισχύεται και σε τοπικό επίπεδο η έννοια της πολιτικής αλλοτρίωσης, η απομάκρυνση και η αποξένωση των πολιτών από την εξουσία. Δημιουργούνται διάφορα κρατίδια, τα οποία προκαλούν έναν έντονο συγκεντρωτισμό και απομακρύνουν τον πολίτη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην επαρχία, όπου ζωντανά χωριά με δραστηριότητα μαράζωσαν.
Συμπερασματικά ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη» υπάρχει σαφές πρόβλημα στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας, της συλλογικότητας και της πολιτικής δημοκρατίας. Η αυτοδιοίκηση μετατρέπεται σταδιακά σε διοίκηση.
Τρίτον: Η αντιδημοκρατικότητα του νόμου επιβεβαιώνεται καθημερινά: Από τους κανονισμούς και τον τρόπο λειτουργίας των Δημοτικών Συμβουλίων, τα οποία τείνουν να έχουν διακοσμητικό ρόλο, από τη συρρίκνωση των σχολικών επιτροπών και τον ουσιαστικό ακρωτηριασμό τους, από την κατάργηση των ΝΠΔΔ και της ευρείας συμμετοχής σʼ αυτά, από τη συγκρότηση και τη λειτουργία των επιτροπών, από τη συγκρότηση της Γενικής Συνέλευσης και του Δ.Σ. των συλλογικών οργάνων της αυτοδιοίκησης - (ΠΕΔΑ - ΚΕΔΕ) - και των συνακόλουθων αποκλεισμών και άλλα πολλά που διαπιστώνουμε καθημερινά οι αυτοδιοικητικοί.
Αξίζει να σημειώσουμε πως οι καλλικρατικοί δήμοι ενισχύθηκαν, τουλάχιστον τυπικά, με περισσότερες από 220 αρμοδιότητες, ενώ πάνω από 300 αρμοδιότητες πέρασαν με την εφαρμογή του προγράμματος στις αιρετές περιφέρειες, ενώ παραδόξως υπήρξε δραστική μείωση κονδυλίων. Αυτό είχε ως προφανές αποτέλεσμα να μην λειτουργούν ούτε οι στοιχειώδεις και αναγκαίες αρμοδιότητες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τραγέλαφος των μαθητών, καθώς δεύτερο ισχυρό πλήγμα, μετά τη στέρηση των βιβλίων, κινδυνεύουν να δεχθούν οι 200.000 μαθητές του σχολικού έτους 2011-2012. Μετά το πρωτοφανές πρόβλημα που προέκυψε με τη μη έγκαιρη διάθεση των σχολικών βιβλίων, όλα τα μέχρι τώρα δεδομένα δείχνουν ότι ακολουθεί το μείζον ζήτημα της μεταφοράς τους στα σχολεία. Οι μαθητές κινδυνεύουν από τη νέα χρονιά να στερηθούν τα μεταφορικά μέσα. Κάποια μπαλώματα ούτε σαν ασπιρίνες δεν λογίζονται.
Τέταρτον: Το κράτος δεν είχε ούτε έχει το κριτήριο του προτέρου έντιμου βίου απέναντι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι σχέσεις κράτους και Αυτοδιοίκησης, μεταπολεμικά, είναι σχέσεις εξάρτησης, σχέσεις πατρονείας. Το κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξαρτήσει ή να πατρονάρει την Τοπική Αυτοδιοίκηση προς όφελός του. Άρα λογικά, υπάρχουν αντιδράσεις όποτε μια κυβέρνηση παίρνει κάποια μέτρα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έτσι έγινε και με τον «Καλλικράτη» και για μια ακόμα φορά, δυστυχώς,, η Τ.Α. επιβεβαιώθηκε.
Oι θεσμοθετημένοι πόροι, που διαρκώς με τεχνάσματα παρακρατούνται, οι έλεγχοι σκοπιμότητας δραστηριοτήτων της Τ.Α από όργανα του κράτους, οι υπερεξουσίες των επιτρόπων, οι συλλήψεις αιρετών από αστυνομικά όργανα όταν υπερασπίζονται τα δίκαια των πολιτών είναι μερικά από τα τεκμήρια της θλιβερής αυτής πραγματικότητας. Χαρακτηριστική απόδειξη της δυσπιστίας αυτής είναι η αποτυχία ενός έτερου νεωτερισμού του Καλλικράτη, του «Συνηγόρου του Δημότη». Ένα χρόνο μετά την εγκαθίδρυση των νέων δημοτικών αρχών, τα 2/3 των δήμων της χώρας δεν εξέλεξαν «συνήγορο του δημότη».
Πέμπτον: Η εκχώρηση του δημόσιου χώρου και των δημόσιων δραστηριοτήτων μέσω ΣΔΙΤ ή παρόμοιων κατασκευασμάτων είναι ασύμβατη με τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Στον ένα χρόνο εφαρμογής του «Καλλικράτη» οι παραπάνω διαδικασίες ξεπέρασαν και τις όποιες δυσάρεστες προβλέψεις μας. Επιχειρήθηκαν και επιχειρούνται πολιτικές άμεσης και έμμεσης ιδιωτικοποίησης κρίσιμων κοινωνικών και αναπτυξιακών τομέων (απορρίμματα, ενέργεια, κοινωνικές υπηρεσίες κ.λπ.) και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου (“Ήλιος”, ΣΔΙΤ κ.λπ.).
Ταυτόχρονα οι μαζικές απολύσεις των εργαζομένων στους δήμους και στο Δημόσιο, σε συνδυασμό με τις λόγω Μνημονίου άγριες περικοπές 3 δισ. ευρώ από θεσμοθετημένους πόρους της τοπικής αυτοδιοίκησης έως το 2013, θα έχει αποτέλεσμα τη διάλυση ολόκληρων υπηρεσιών των δήμων σε κρίσιμους τομείς. Κοινωνικές υπηρεσίες πρόνοιας, καθαριότητα, πράσινο, παιδικοί σταθμοί, “βοήθεια στο σπίτι” θα συρρικνωθούν μέχρι εξαφανίσεως. Το κενό θα καλύψουν μεγαλοκαρχαρίες επενδυτές που επιδιώκουν να επενδύσουν στους τομείς - φιλέτα των δήμων και να κερδοσκοπήσουν απομυζώντας ακόμη περισσότερο τους δημότες.
Έκτον: Στα οικονομικά ιδιαίτερα η εκτίμησή μας ότι ο «Καλλικράτης» είναι η εφαρμογή του Μνημονίου στην αυτοδιοίκηση και το όχημα για την επιβολή νεοφιλελεύθερων πολιτικών έχει απολύτως δικαιωθεί. Τα οικονομικά της αυτοδιοίκησης έχουν φτάσει σε οριακά για την επιβίωσή της όρια. Αρκεί κάποιος να αξιολογήσει το στοιχείο εκείνο σύγκρισης των τριών τελευταίων χρόνων των προϋπολογισμών για την Τ.Α. και θα διαπιστώσει ότι τα έσοδά της από το κράτος μειώνονται στο εκπληκτικό ποσοστό που προσεγγίζει το 60%.
Στον καλλικράτειο χρόνο και τον επόμενο οι μειώσεις αγγίζουν το 40% και πλέον. Έτσι «επιτυγχάνεται» η υποχώρηση της αυτοδιοίκησης σε κρατική διοίκηση, ο ακρωτηριασμός των αυτοδύναμων αποφάσεων, η έλλειψη και των ελάχιστων πόρων για άσκηση πολιτικής, η αδυναμία καταβολής ακόμα και των ανελαστικών εξόδων.Ακόμα και με τους τυχοδιωκτικούς υπολογισμούς της κυβέρνησης η Τ.Α. δεν μπορεί να επιβιώσει. H τελευταία εκτίμηση της την εκθέτει: «Τα σταθερά έσοδα των ΟΤΑ, υπολογισμένα με τον πιο ασφαλή τρόπο, στη βάση των τρεχουσών αποδόσεων της κρατικής χρηματοδότησης, ανέρχονται σε ύψος 4 δισ. ευρώ για τους δήμους και 670 εκατ. ευρώ για τις περιφέρειες».
Το ερώτημα που προβάλλει είναι απλό: Δεν το γνωρίζουν αυτό οι «ειδήμονες»; Βεβαίως το γνωρίζουν, όμως έχουν άλλα σχέδια, τα οποία πλέον έχουν αποκαλυφθεί, όπως η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας, η εγκατάλειψη κάθε κοινωνικής πολιτικής από την Τ.Α., η πλήρης ανταποδοτικότητα των υπηρεσιών και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των νεοφιλελεύθερων επιλογών που θα οριστικοποιήσουν τον θάνατο της αυτοδιοίκησης.
Έβδομον: Στον αναπτυξιακό τομέα, αφού ναυάγησαν όλα τα καλλικράτεια κατασκευάσματα, όπως τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα, όπως το ΕΛΛΑΔΑ, το πρόγραμμα εξυγίανσης και άλλα, προχωρούν τώρα σε ένα πομπώδες και φιλόδοξο πρόγραμμα. Το πρόγραμμα «Αυτοδιοίκηση -Κοινωνική Συνοχή - Ισόρροπη Ανάπτυξη» (ΑΚΣΙΑ) αναγγέλθηκε από την κυβέρνηση σε μια περίοδο πλήρους ανομβρίας και έρχεται να αντικαταστήσει και να συμπεριλάβει όλα τα προηγούμενα.
Σύμφωνα με τον μέχρι τώρα σχεδιασμό και τις πρόσφατες ανακοινώσεις της ηγεσίας του υπουργείου Εσωτερικών, η διάρθρωση του προγράμματος θα βασίζεται σε έξι άξονες οι οποίοι αποτελούν μια αναπτυξιακή «ομπρέλα», στην οποία «χωράνε» τα έργα που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα «Θησέας», η συμμετοχή των δήμων στα Τομεακά Επιχειρησιακά Προγράμματα του ΕΣΠΑ και του Προγράμματος «Αλέξανδρος Μπαλτατζής», το πρόγραμμα αυτεπιστασίας, τα έργα που σχετίζονται με την Εξοικονόμηση Ενέργειας, το Ειδικό Πρόγραμμα Εξυγίανσης των ΟΤΑ και το πρόγραμμα «ΕΛΛΑΔΑ».
Η χρηματοδότηση του ΑΚΣΙΑ θα πραγματοποιηθεί από πόρους που προέρχονται από συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα, εθνικούς και θεσμοθετημένους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως είναι για παράδειγμα ο Φόρος Ζύθου, το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας και το Τέλος Διαφήμισης. Αναφορικά με την υλοποίηση αυτού του προγράμματος και τη χρηματοδότησή του είμαστε σε αναμονή, όταν τεθεί σε εφαρμογή.
Όγδοον: Έγινε πλέον σαφές ακόμη και στους δύσπιστους ότι το περιεχόμενο αυτής της μεταρρύθμισης στοχεύει στον μεγαλύτερο έλεγχο της τοπικής αυτοδιοίκησης από τα κυρίαρχα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, είναι ενταγμένο στο σύμφωνο σταθερότητας και υπηρετεί τον νεοφιλελευθερισμό.
Συμπερασματικά από τη μέχρι σήμερα εμπειρία μπορεί κάποιος να παρατηρήσει: Την περαιτέρω εμπορευματοποίηση δημόσιων ή δημοτικών κοινωνικών υπηρεσιών (παιδείας - υγείας - πρόνοιας) μέσω της “αποκέντρωσης” και της εξάρτησής τους από το τοπικό φορολογικό βάρος. Την εφαρμογή αντεργατικής, αντιλαϊκής γενικότερα “αναπτυξιακής” πολιτικής στην Περιφέρεια με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, η οποία θα οδηγήσει σε παραπέρα τοπική ανισομετρία και ταξική ανισότητα. Την υποκριτική “φιλανθρωπική” διαχείριση κάποιων ακραίων κοινωνικών προβλημάτων από την Τ.Α., αντί της αντιμετώπισης των κοινωνικών αναγκών με ενιαία κρατική παροχή και ευθύνη.


* Ο Σπύρος Τζόκας είναι μέλος του Δ.Σ. της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), πρώην δήμαρχος Καισαριανής